مقدّمه‌ نماز و نيايش، ارتباط صميمانه‌اى است ميان انسان و خدا، ميان آفريده و آفريدگار. نماز تسلّى‌بخش و آرامش‌گر دلهاى مضطرب و خسته و به ستوه آمده و مايه صفاى باطن و روشنى روان است، پيمان و انگيزه تحرك و بسيج و آمادگى، در حالتى صميمانه و دور از رنگ و فريب است براى نفى هر چه بدى و زشتى است و تدارك هر چه نيكويى و زيبايى.
برنامه‌اى است براى بازيافتن و آگاه ساختن خويش و ... كوته سخن، رابطه‌اى و استفاضه‌اى مداوم است با سرچشمه و پديدآورنده همه نيكيها، با خدا » «١» به همين دليل هم از سنين جوانى و نوجوانى تا واپسين لحظه زندگى كه انسان هشيار است، ادا و اقامه آن واجب و ضرورى است و در هيچ شرايطى، اجازه تعطيلى آن داده نشده است، چنانكه در روايات با تعابير بلندى چون؛ «عمود دين، خيرالعمل، فلاح و ...» از آن ياد شده است.