آن خبرى آورد. آنچه من با قلم قاصر و معرفت ناچيز خود مى‌گويم آن است كه مردم ما و جامعه ما و به خصوص جوانان ما كه اكنون بار امانت سنگينى را بر دوش گرفته‌اند، بايد نماز را منبع قدرت لايزال بدانند و در برابر جبهه فساد و بى‌عدالتى و كجروى، كه امروز بشريّت را تهديد مى‌كند، از نماز و ياد خدا نيرو بگيرند.» ميدان مبارزه‌اى كه امروز پيش روى ماست، ما را به تكيه‌گاه مستحكم ذكر خدا و اميد و اعتماد به او بيش از هميشه و بيش از همه، محتاج مى‌سازد و نماز آن سرچشمه جوشانى است كه اين اميد و اعتماد و قدرت معنوى را به ما مى‌بخشد. «٢» اولويّت نماز نماز با حضور و با توجه، نمازى كه از ياد و ذكر سرشار است، نمازى كه آدمى در آن با خداى خود سخن مى‌گويد و به او دل مى‌سپارد، نمازى كه والاترين معارف اسلام را پيوسته به انسان مى‌آموزد، چنين نمازى انسان را از پوچى و بى‌هدفى و ضعف مى‌رهاند و زندگى، ١ افق زندگى را در چشمش روشن مى‌سازد و به او اهميّت و اراده و هدف مى‌بخشد و دل او را از ميل به كجروى و گناه و پستى نجات مى‌دهد. از اين روست كه نماز، در همه حالات، حتى در ميدان نبرد و در سخت‌ترين زندگى، ١ آزمايشهاى زندگى، اولويت خود را از دست نمى‌دهد؛ انسان هميشه به نماز محتاج است و در عرصه‌هاى خطر محتاج‌تر.