پيام يازدهم: ١٥/ ٦/ ٨٠ اصفهان‌ بسم الله الرحمن الرحيم‌ انسان كه از سويى گاه مظهر برترين و زيباترين حقايق هستى است، از سوئى ديگر، گاه محل بروز زشتى‌ها و پستى‌هاى بى همانند نيز مى‌گردد.
اگر در جايى و زمانى او را مظهر آگاهى و محبت و فداكارى يا خردمندى و آفرينندگى و پيشرفت در عرصه‌هاى تعالى، يا آيت شوق و شور و اميد مى‌بينيم، در جايى و زمانى ديگر او را دچار غفلت و كينه و خودخواهى، يا جهل و عاد و ركود، يا سستى و نوميدى و بدبينى مشاهده مى‌كنيم.
انسان بر سر دو راهى‌ اين عنصر با استعداد، مى‌تواند برترين موجود گيتى تا پست‌ترين پديده‌ى هستى گردد. «١» او مجهز به همه ابزارها و زمينه‌هاى تعالى و معنوى و مادى، ١ تكامل معنوى و مادى، آفريده شده است. سرشت او، نيك و راه نيكى به روى او باز است.