حضور قلب در نماز ناگفته نگذاريم كه اين همه درباره نمازى است كه با روح آن، يعنى توجه و حضور قلب به جاى آورده مى‌شود، چنين نمازى، نمازگزار را با همه آفرينش هماهنگ و همسو مى‌سازد و راه را براى تحقق سنتّهاى الهى در طبيعت و تاريخ باز مى‌كند. چرا كه در بينش اسلامى همه آفرينش در حال تسبيح و عبوديت حضرت حق است.
«يُسَبِّحُ لِلَّهِ ما فِى السَّمواتِ وَ ما فِى اْلَارْضِ» «١» توصيه مؤكّد اينجانب به همه، به ويژه جوانان آن است كه خود را با نماز مأنوس و از آن بهره‌مند سازند؛ يعنى اينكه نماز را با توجه به معنى و با احساس حضور در محضر پروردگار متعال جلّت عظمته به جاى آورند «٢» و اين كار را با تمرين، برخود هموار و آسان سازند و تا بتوانند نوافل، مخصوصاً نافله‌هاى صبح و مغرب را نيز ادا كنند.
دعوت حكيمانه به نماز و اگر هنوز در ميان كسان و نزديكان و دوستان آنان، كسى هست كه خود را از نماز، ١ فيض نماز محروم كرده باشد، او را از اين گناه بزرگ و