درس چهارم: سلاح تبليغ و مقاومت، برنده‌ترين سلاح دوران اختناق‌ رسانيدن پيام خداوند به مردم كار نخستين همه پيامبران بوده است. از آنجا كه همه مردم ظرفيت و توان دريافت مستقيم كلام وحى را ندارند، پيامبران با برخوردارى از ظرفيت وجودى لازم و كافى، سخن خداوند را مى‌گيرند و به مردم مى‌رسانند. مثال روشن آن دستگاههاى ترانس برق است كه برق فشار قوى را براى لوازم برقى خانگى ضعيف و قابل استفاده مى‌كند.
دريافت وحى به دشوارى ابلاغ آن نيست برگزيدگان خداوند براى رسانيدن پيام الهى به مردم دشواريهاى بسيارى در پيش روى دارند. بزرگترين مانع در اين راستا جهالت است كه نمى‌گذارد مردم سخن حق را بشنوند و آن را به كار بندند. پيامبران براى رفع اين مانع، صبر جميل پيشه خود ساخته و رنج فراوان برده‌اند.
ارتباط مستقيم‌ بى‌واسطه سخن گفتن، شيوه تبليغى همه پيامبران خدا بوده است، چه در زمان ضعف و چه در زمان قوّت. آنان به زبان مرم و رودررو سخن مى‌گفتند و حرف دلشان را مى‌شنيدند، با مردم زندگى مى‌كردند، هر چند دنيايى ويژه خود داشتند. با مردم بودند اما چون مردم نبودند. در دل آنان رازى نهفته بود كه بايد از راه زندگى كردن با مردم آن را بازگو كنند.
«وَإِلَى‌ ثَمُودَ أَخَاهُمْ صَالِحاً قَالَ يَا قَوْمِ اعْبُدُوا اللّهَ مَا لَكُمْ مِن إِلهٍ غَيْرُهُ قَدْ جَاءَتْكُمْ بَيِّنَةٌ مِنْ رَبَّكُمْ» «١»