همچنين كمكهاى فراوانى از اروپا و فرمانروايى‌هاى صليبى در شام به صليبى‌ها در دمياط مى‌رسيد و هنگامى كه تمركز قدرت پيداكردند با سپاهيان و ناوگانهاى خويش از دمياط رو به پيشروى نهادند و در سمت جنوب، مقابل منطقه تلخا واقع در شمال اردوگاه مسلمانها فرود آمدند، بگونه‌اى كه در فاصله دو اردوگاه تنها كانال و يا درياى اشموم طناح قرار داشت.
پس از آن، دو طرف در دريا و زمين به نبردى سخت با يكديگر پرداختند، نيروى دريايى ايّوبى‌ان كه در نيل مستقر بود در اين نبردها، نقش بسزايى داشت، زيرا به گفته مقريزى، ناوگان مصر به فرماندهى امير بدرالدّين بن حسون با تعداد يكصد فروند كشتى جنگى و آتش افكن بزرگ در درياى محله- كه يك كانال قديمى بود و درآن زمان در نزديكى بنها از نيل جدا مى‌شد و سپس در شمال طلخا و منصوره يعنى نزديك ميدان نبرد دوباره به نيل مى‌پيوست- وارد شد و مى‌توانست راه را بر كشتيهاى صليبى‌كه از دمياط آذوقه و تداركات را به ميدان جنگ مى‌رساندند، ببندد و بر تعداد زيادى از اين كشتيها با افراد و اسلحه و تداركات آنها دست يابد. «١» مقريزى مى‌افزايد، سلطان كامل از فرصت افزايش آب رود نيل در آن زمان استفاده كرد و به گروهى از مسلمانها دستور عبور از درياى محله در منطقه‌اى كه فرنگيان اردوزده بودند، داد و منطقه وسيعى را از نيل شكافتند.
هنگامى فرنگيان متوجّه شدند كه تمام زمينى را كه در آن اردو زده بودند، آب فرا گرفته بود و بين آنان و راه برگشت به دمياط فاصله شده بود و آنان جز يك راه باريك در سمت درياى اشموم طناح راه عبور ديگرى نداشتند و كامل آن راه را به وسيله عدّه‌اى از سربازان خود بسته بود، بدين ترتيب صليبى‌ها از ساير قسمتها نيز تحت فشار قرار گرفتند و متوجّه شدند كه جنگ را باخته‌اند از اين رو درخواست صلح و آشتى كردند و با فرستادن گروهى نزد سلطان كامل براى خود درخواست امان كردند و شهر دمياط رابدون قيد و شرط تسليم كردند. «٢» و سلطان كامل در عين اينكه مى‌توانست آنها را از بين ببرد، درخواست آنها را پذيرفت و لشكريان ايّوبى درسال ١٢٢١ ميلادى (٦١٨ ه)، وارد شهر دمياط شدند. و بدين‌