قبرس رفت تا تداركات لازم رابا خود بردارد و از آنجا به آسياى صغير رفت تا از آنجا به رودس نزديك شود. ولى يكى از جزاير كوچك آنجا به نام قشطيل روج (دژ سرخ) eguor uaetahC كه تابع شواليه هاى استبارى بود، با توپخانه خود به گونه اى مسخره آميز به كاروان حمله كرد و اين مسأله سبب شد كه مسلمانان خشمگين شدند و به سوى آن رفتند و دژ و برجهاى آن را ويران كردن، هدف آنها اين بود كه به سوى رودس بروند، امّا آذوقه آنان به پايان رسيد و فصل زمستان نيز نزديك بود به همين دليل به مصر بازگشتند. «١» حمله سوّم- ١٤٤٤ ميلادى: چقماق تصميم گرفت مانند سياست بر سباى در قبرس، حمله سوّمى به رودس انجام دهد، او براى اين كار پول هنگفتى خرج كرد، كاروان نظامى اين بار نيز مانند هميشه از دمياط به راه افتاد و دو تن از فرماندهان مملوكى يعنى «اينال علايى» فرمانده نيروى زمينى «وامير تمرباى» دريا سالار مصرى آن را فرماندهى مى كردند، در راه، نيروهاى شام نيز به آنها پيوستند و به سرعت بدون گذشتن از قبرس و آسياى صغير، مستقيم به سوى رودس رفتند، مسلمانان توانستند پس از يك جنگ سخت، نيروهاى خود را در خشكى پياده كنند و شهر رودس، پايتخت جزيره را در محاصره بگيرند، محاصره، چهل روز طول كشيد و چند بار مسلمانان ها گردانهايى از نيروهاى خود را به داخل جزيره فرستادند، اين گردانها توانستند، عمليّات نظامى چندى را انجام دهند، ولى از نظر استراتژيك، اين كارها بى نتيجه بود، زيرا پايتخت، هنوز به دست آنان نيفتاده بود، و همچنان در برابر مسلمانها مقاومت مى كرد، به خصوص كه كمكهاى دول مسيحى اروپا به آنان رسيد و آذوقه و مهمات مسلمانان نيز رو به پايان بود، شواليه ها حالت تهاجمى به خود گرفتند و از شهر بيرون آمدند و بر مملوكيان تاختند تا بر آنها پيروز شدند و حتى به ناوگانهاى آنان نيز حمله بردند. به ناچار مسلمانان از اين جزيره عقب نشينى كردند و به سوى دمياط باز گشتند. «٢» حملات مملوكيان بر رودس، موجى از خشم وانتقام بر ضدّ مسلمانان برانگيخت، از