وقتى خبر به مصر رسيد وملك عادل به نمايندگى از برادرش صلاح الدين در آنجا بسر مى‌برد، به حاجب لؤلؤ دستور حركت داد، وى به تدارك شناورهاى مصرى پرداخت و آنها را تا ايله در خشكى حمل كرد و ازآنجا آنها را به دريا انداخت و پر از نيروهاى كار آمد، باتجربه، متدّين و با غيرت به همراه‌گروهى از تكاوران دريايى مغربى «١» كرد و به سوى ايله حركت نمود در آنجا بر يك كشتى فرنگى دست يافته و آن را درهم شكست و نيروهاى موجود درآن را به اسارت گرفت و سپس رهسپار عيذاب شد و مردم آنجا را در مشقّت و عذاب يافت، مردم او را به مسير كشتيهاى دشمن راهنمايى كردند و او به تعقيب آنها پرداخت و پس از چند روز به آنها دست يافت و به آنها يورش برد و آنها رادر هم كوبيد و بازرگانان اسير را آزاد كرد و آنچه را كه از آنان گرفته شده بود، به آنها برگرداند و آنگاه به سمت خشكى پيش رفت، عدّه‌اى از اعراب را در آنجا يافت كه در درّه‌ها به سرمى‌بردند به پيشروى خود درآن منطقه ادامه داد و از پشت سر به فراريان يورش برد و در درّه‌هاى بى آب و علف آنها رامحاصره كرد و همه آنها را به اسارت خود درآورد اين عمل در ماههاى حج اتّفاق افتاد، او دو تن از اسيران آنها رامانند قربانى به منى برد و آنها رامانند شتر نحر كرد و در ذيحجّه سال ٧٨ تاريخ نيروى دريايى اسلام در مصر و شام(ج‌٢) ٧٥ كشمكش بر سرتسلط بر درياى سرخ ص : ٦٥ ٥ هجرى (١١٨٢ م) با اسيران به قاهره باز گشت، سلطان طىّ نامه‌اى به وى دستور داد كه آنها را گردن بزند و رگ آنها را قطع كند* «٢» تا چشم جنبنده‌اى از آنها باقى نماند و كسى از راه آن دريا اطّلاع حاصل نكند و آن را نشناسد. «٣» ابوالحسن بن زروى شاعر، درباره حاجب لؤلؤ به خاطر حادثه‌اى كه آفريده بود، چكامه‌اى دارد:
«روزگارى عجيبى گذشت كه نزديك بود اشياء بى جان نيز شادمانى كنند،