متّحد و نيرومندى را از برقه در غرب، تا فرات در شرق و از موصل و حلب در شمال، تانوبه و يمن در جنوب، پديد آورد.
صلاح الدّين در نامه اى به مستضئى، خليفه عباسى، سياست خود را اين گونه تشريح مى كند:
«اگر كار جنگ شركت پذير بود بر ما دشوار نبود كه شريكان بسيارى را بپذيريم و رودنيا در اختيار مالكان فراوانى قرار گيرد، ولى كار جنگ به تصميم گيرى واحدى نياز دارد اگر تصميم گيرى درست باشد ديگر تنها به تداركات نياز هست و بس.» «١» از نظر تاريخ نيروى دريايى اسلام در مصر و شام(ج‌٢) ٩٢ دوره ايوبيان:(٥٦٤ - ٦٤٨، ه: ١١٦٩ - ١٢٥٠، م)
ص : ٧٨ منطقى، گام بعدى براى اين وحدت اين بود كه صلاح الدّين به يك يورش سراسرى اسلامى به كشور صليبى ها در بيت المقدّس دست زند، وى با سپاهيان خود به قلعه طبرى رفت و آن را به محاصره درآورد و چاههاى آب مجاور آن را اشغال كرد و رود اردن را پشت سرنهاد، هدف او اين بود كه نيروهاى صليبى را فريب دهد و آنها را از ساحل شام، به نقطه اى كه خود براى جنگ در نظر گرفته بود بكشاند و جنگ رابه صخره هاى بى آب نزديك شهر يعنى تپه «حُطّين» سوق دهد، وى در ژوئيه سال ١١٨٧ ميلادى (٥٨٣ ه)، صليبى ها را در اين سرزمين شكست سختى داد و تعداد زيادى از آنان را كشت و اسير كرد، تا آنجا كه ابن اثير تاريخ نويس معاصر، مى نويسد:
«كسى كه كشته ها را ببيند مى‌پندارد كه اين جنگ اسيرى نداشته، و كسى كه اسيران را ببيند، فكر مى كند اين جنگ كشته اى نداشته است.» «٢» اين پيروزى، راهگشاى پيروزيهاى ديگرى در سرزمين صليبى‌ها بود، صلاح الدّين، نخست شهرهاى ساحلى را انتخاب كرد تا صليبى ها را از پايگاه هاى دريايى آنها، كه ايشان را به جهان خارج به ويژه غرب اروپا يعنى قلب جنبش صليبى وصل مى كرد محروم سازد تا در شام محاصره شوند و به‌