دوره ايّوبيان: (٥٦٤- ٦٤٨، ه: ١١٦٩- ١٢٥٠، م)
درياى مديترانه‌از ديرباز، پايگاه تمدّنهاى بزرگ بوده و راه ارتباطى شرق وغرب به شمار مى رفته است و ملّتهاى مشرف بر آن مانند مصريان قديم، فينيقيها، يونانيان، روميان و سرانجام عربها بر آبها و جزاير و كرانه هاى آن فرمانروايى كرده اند، مصر به دليل سواحل طولانى و پايگاه هاى فراوان دريايى و ناوگانهاى قدرتمند خود، جايگاهى والا در اين راستا دارد.
دولت فاطميان چنانكه در بخش اوّل ديديم، جهاد دريايى را مهم مى شمرد و ناوگانهايش در همه بندرهاى مصر وشام كه بر اين دريا مشرف بودند مانند اسكندريه، دمياط، عسقلان، عكا، صور و ديگر بندرها پخش شده بود، هميشه يكى از نيرومندترين فرماندهان را به سرپرستى اين ناوگانها مى‌گماشتند. ناوگانهاى فاطمى در زمان معزّلدين الله به بيش از ششصد فروند شناور مى رسيد و توانسته بود بيشتر سواحل اين دريا را زير فرمان خود آورد و دلهاى‌