شمردند. سرانجام، مملوكيان ناگزير شدند براى نجات حكومت خود، يگانهايى از نيرو هاى غير مملوك، چون مغربيها و سياهان تشكيل دهند، تا آنان اين سلاح جديد را بكار ببرند اين يگانها را با نامهاى نفتيه و باروتيه مى‌خواندند با اين همه، دولت مملوكى پير شده بود و سازمان گذشته خود را از دست داده بود و در برابر نيروهاى سلطان سليم اوّل پادشاه عثمانى به سرعت فرو پاشيد، نيروهاى سلطان سليم توانستند در سال ١٥١٦ ميلادى در نبرد «مرج دابق» در شمال حلب آنان را شكست دهند و سرانجام در سال ١٥١٧ ميلادى در جنگ ريدانيه در صحراى عباسيه در شمال قاهره، ضربت نهايى را بر آنان وارد كردند و بدين ترتيب مصر و شام از آن به بعد تنها دو ايالت از امپراتورى عثمانى بود. «١» - منابع و مآخذ ابن أبى الفضائل: مفضل (ت ٦٧٢ ه: ١٢٧٣ م)
«النهج السديد و الدرّ الفريد فيمابعد تاريخ ابن العميد» جزءان. حققه و ترجمه‌الى الفرنسيةمع مقدمةتاريخية بلوشبه tehcolB. E (پاريس ١٩١٢)
ابن الابار: (ابوعبداللّه محمّدبن عبداللّه القضاعى):
كتاب الحلة السيرا، تحقيق الدكتورحسين مؤنس، جزآن ١٩٦٣.
ابن أبى دينارالقيروانى:
المؤنس فى تاريخ افريقية وتونس، تونس ١٢٨٦ ه.
ابن الأثير: على بن محمّد الجزرى الملقب بعز الدّين (٦٣٠ ه: ١٢٣٢ م)
«الكامل فى التاريخ»، ١٢ جزءاً. (بولاق ١٢٩٠ ه)
ابن اياس: أبوالبركات محمّد بن أحمد (ت ٩٣٠ ه: ١٥٢٣ م)
(أ) «كتاب تاريخ مصر المعروف باسم بدائع الزهور فى وقائع الدهور»، ٣ اجزاء (بولاق ١٣١١- ١٣١٢ ه)