آنان جاى كافى نبود.
بر سباى، براى اين نبرد بيش از يكصد فروند كشتى رزمى در انواع واندازه هاى مختلف، مهيّاكرده بود. قابل توجّه اينكه اين بار طرح حمله اين بود كه بطور مستقيم از مصر به قبرس بروند واز بنادر شام نگذرند. به همين دليل، ناوهاى شامى مى بايست به مصر بيايند تا به ناوگان مصر بپيوندند و با هم به سوى قبرس حركت كنند. تاريخ نويس بيروتى معاصر، امير صالح بن يحيى، فرمانده يكى از كشتيهاى نيروبر ساخت بيروت بود كه به مصر رفت تا به نيروهاى شركت كننده در حمله بپيوندد ولى او دير رسيد زيرا دريا طغيان كرد و باد مخالف وزيد و دهانه كشتى از هم باز شد واو نتوانست به موقع به ناوگان برسد و ناگزير شد در مصر بماند تا كشتى خود را تعمير كند، ولى نيروهايش رابه هر ترتيبى كه بود، اعزام كرد. «١» اين كاروان، بيشتر از بندر اسكندريه در اوّل ژوئن ١٤٢٦ ميلادى اعزام شد، و پيش از پنج هزار نيروى رزمى از مملوكيان و مجاهدان و داوطلبان در آن شركت داشتند. هنگامى كه به بندر «رشيد» نزديك شدند، برخى از كشتيهاى خود را از دست دادند، زيرا باد شديدى وزيد و چهار فروند از آنها را درهم شكست، سلطان ناگزير شد آنهارا با چند كشتى ويژه نيل كشتى كه در اسكندريه از فرنگى ها گرفته بود، عوض كند. «٢» سپس حمله مستقيمى به سوى قبرس صورت گرفت، سپاهيان در حوالى شهر ليماسول كه در گذشته نيز آن را گرفته بود، پياده شدند و در حمله دوّم دژ آن را نابود كردند، ولى قبرسيها از نو آن را مجهّز كرده بودند به همين دليل، مسلمانان جز با جنگى سخت نتوانستند آن رابگيرند.
آنگاه سپاهيان مسلمان به داخل جزيره يعنى به سوى نيكوزيا aisociN پيشروى نمودند. ملك جانوس، سپاه بزرگى رابراى جلوگيرى از پيشروى مملوكيان در شهر خيرو كيتا atiK orehK در شمال شرق ليماسول آماده كرده بود.
درآنجا، نبردى سرنوشت ساز ميان دو طرف روى داد كه به شكست قبرسيان انجاميد و پادشاه آنان، جانوس اسير شد. در همين هنگام نبرد دريايى ميان ناوگان اسلامى و ناوگان قبرس روى‌