برسپاه مسلمانها شبيخون مى‌زدند تا اينكه صلاح الدّين ناگزير شد، دست از محاصره صور بردارد و به سمت عكا در جنوب عقب نشينى كند «١» ولى با اين همه، صلاح الدّين پس از پيروزى حُطّين، پيروزيهاى ديگرى نيز به دست آورد كه از جمله فلسطين را آزاد كرد و در شب معراج ٢٧ رجب سال ٥٨٣ هجرى (١١٨٧ م)، بيت المقدس و همه پايگاههاى دريايى شام را به جز صور و طرابلس و انطاكيه پس گرفت، وى در نامه اى به برادرش تورانشاه كه در يمن بود، از اين پيروزى سخن گفت و چنين نوشت:
«امروز در سرزمين شام، سخن بيهوده و گناه آلودى شنيده نمى شود و تنها سخن رودرست به گوش مى رسد.» «٢» البته سقوط بيت المقدّس واز دست رفتن سرزمينهاى صليبى، باز تاب بزرگى در غرب اروپا داشت، پاپها وعده يك حمله صليبى جديد را مى دادند و پادشاهان و اميران را تشويق مى كردند كه به جنگهاى داخلى پايان دهند و دراين حمله شركت كنند.
سه تن از پادشاهان بزرگ غرب اروپا يعنى «فردريك بربروسا» امپراتور آلمان، «ريچارد شيردل» پادشاه انگليس و فليپ دوّم پادشاه فرانسه اين دعوت را پذيرفتند. اين حمله به جنگ سوّم صليبى نامبردار است، سه سال به درازا كشيد (١١٨٩- ١١٩٢ م)، و از نظر تعداد نيرو و ناوگانهايش، يكى از بزرگترين جنگهاى صليبى بود. «٣» بى ترديد اخبار اين آمادگيها به صلاح الدّين مى رسيد، او در پيامى به برادرش تورانشاه در يمن، اشاره اى دارد كه فرمانرواى قسطنطنيه و مرز بانان مغرب و كارمندان اسكندريه با فرستادن پيامهايى او را از آمادگى دشمن و جنگ افروزى وى بيم داده اند. «٤» تاريخ نويسان چنين آورده اند كه برخى از مردان صلاح الدّين از او خواستند كه عكا و با روى آن را ويران كند و به جاى آن گروهى از مرزبانان را در منطقه مستقر سازد، زيرا اگر