كرد و به وارد كردن اين چوبها از آسياى صغير و جمهورى ونيز كه بازرگانى آنهم به سبب ايجاد اين راه جديد، متحمل خسارت شده بود، همت گماشت.
و در سال ١٥٠٥ ميلادى (٩١١ هجرى)، جنگاوران دريايى مصرى مركب از پنجاه فروند كشتى به فرماندهى امير حسين كردى، از سوئز به حركت درآمد، كه عده زيادى بنّا و نجّار و كارگر براى مستحكم نمودن بندر جدّه و ايجاد برجهاى دفاعى لازم در صورت تعرّض پرتغالى ها، اين گروه را همراهى مى كردند. «١» در همين هنگام ناوگان پرتغاليها با بيست فروند كشتى جنگى به فرماندهى آلفونسودالبوكرك (evqrevqvblA, dosnoflA) در آبهاى هند به حركت در آمد و برجزيره سوكوترا artocoS كه بر راه ورودى درياى سرخ اشراف داشت، مسلط شد و سپس به بندر عدن اليمن يورش برد و ازباب المنداب گذشت و به قصد حصول ارتباط با حاكم حبشه به سواكن روى آورد تا بتواند بر تغيير بحرانى رود نيل با او قرار داد. ببندد و از جريان آن به سمت مصر، جلوگيرى كند و آنگاه براى پياده كردن نيروهايش در سواحل حجاز، متوجه جدّه شد، امّا زمانى كه از حضور ناوگان بزرگ مصر در آبهاى جّده اطلاع حاصل كرد، به سرعت كشتى هاى خود را به آب هاى درياى سرخ عقب كشيد، ولى امير حسين كردى در رأس واحدهاى دريايى خود به تعقيب وى پرداخت، او متوجه سواكن شده و از آنجا به سوى عدن و سپس به سواحل هند رفت. در آنجا توانست ابتداء، ناوگان پرتغالى را در تابستان سال ١٥٠٨ ميلادى در منطقه شول lvahC واقع در ساحل غربى هند، شكست دهد امّا با رسيدن نيروى‌