ازبين رفتن جنگلهاى اقاقيا دركناره‌هاى رود نيل، مانع وجود اين درختان درساير جاهاى سرزمين مصر نمى گرديد مانند گفته برخى از مورخان مبنى براينكه درختان اقاقيا در شبه جزيره سينا واطراف سوئز بسيار مى‌روييد، وصلاح الدّين ايّوبى آنگاه كه جنگ زمينى ودريايى برضدّ بيزانسى‌ها شدّت يافت، نسبت به اين درختان از جنبه اهميّت چوب آنها درساختن كشتيها توجّه خاصّى مبذول مى‌داشت، تا آنجا كه بهاى يك قطعه چوب از آن درختان به يك صد دينار مى‌رسيد.
دردوران مماليك، كاروانها همچنان به حمل ونقل چوبهاى درخت اقاقيا به ترتيب بين سوئز وقاهره مى‌پرداختند كه اين عمل ارزش اقتصادى ويژه‌اى را براى سوئز به همراه داشت. «١» از جمله درختان ديگرى كه مصريان آن رابراى ساختن كشتيهاى خود مورد استفاده قرار مى‌دادند درخت لبخ sKebeL بودكه دراستقامت شبيه درخت اقاقيا بود اين درخت داراى گلى بابوى تيز بودكه عوام مردم آن را «دقن پاشا» مى‌ناميدند.
بعضى از مورّخان مانند ابوحنيفه دينورى (ت ٨٩٥ م) وعبداللطيف بغدادى (ت ١٢٣١ م) ومقريزى (ت ١٤٤٢ م)، گفته اند كه آن چوبى است كه تخته‌هاى كشتى از آن بريده مى شود وچه بسا برنده اين تخته‌ها گاهى به خونريزى بينى دچار مى‌شد، ودارندگان كشتى آن رابه عللى مورد استفاده قرار مى‌دادند، وهرگاه دوقطعه ازاين تخته‌ها رامحكم به يكديگر مى‌بستند ومدت يك سال درآب مى گذاشتند اين تخته‌ها به يكديگر چسبيده وبه صورت‌ يك تخته درمى‌آمد، بهاى هر عدد تخته اين چوب به پنجاه دينار مى رسيد. «٢» ياقوت حموى (١٢٢٩ م) گويد كه درخت لنج رادرمصر ديده است ودركليه نقاط مصر فراوان مى روئيد اين درحاليست كه مقريزى (ت ١٤٤٢ م) تصريح مى كند كه اين درخت فقط در شهر «انصنا» «٣» (نصله فعلى) در مركز ملوى مى‌رويد.