وجود جنگل‌هايى از درخت اقاقيا از نواحى ممفيس وابيدوس در مصر عليا اشاره مى‌كند. همچنين مصر، چوب تبريزى وكاج را از شام وبلقان وچوب آبنوس را از حبشه وسودان وارد مى‌كرد. «١» در دوران اسلامى بويژه پس از شدّت يافتن فشار مسيحيان وامتناع بعضى از كشورهاى مسحيى از صدور چوب به مصر، نياز شديد به چوب كشتيها همچنان ادامه داشت.
مشهور است كه در نبرد ذات الصوارى در سال ٦٥٤ ميلادى (٣٥ ه)، كه به پيروزى ناوگان مصر بر ناوگان بيزانس انجاميد جز جلوه‌اى از جلوه‌هاى همان نبرد سخت بين مسلمانها وبيزانسى‌هانبود كه به خاطر دست يابى به چوبهاى آناتول (آسياى صغير) اتّفاق افتاد، به همين دليل بودكه فرمانروايان وسلاطين مصر، از راه كاشت درختهاى اقاقيا، آزاد درخت، چنار فرنگى وگز در كناره هاى رود نيل يا اطراف باغ وبوستانهاى دور دست خود، به توليد چوبهاى محلّى توجّه خاصى داشتند. همچنين اين فرمانروايان، نسبت به دراختيار گذاشتن بازرگانى چوب و بازداشتن مردم از تصرّف ودست زدن به قطعات آن ومراقبت شديد بر فروش آن به ويژه فروش اقاقيا كه به نام جنگلهاى دولتى معروف بود، دقت زياد داشتند. «٢» به گفته نابلسى، صلاح الدّين ايّوبى اين جنگل ملّى رابه منزله معادن مى‌دانست، كه از آن كسى نبوده وبه كسى تعلّق نداشت بلكه مربوط به بيت‌المال بود واسناد جاودانى، در دفتر محاسبات، به آن اختصاص داده شده بود. «٣» بااينكه ما نمى توانيم وسعت اين جنگل مصرى راتعيين كنيم، امّا معروف است كه اينها در نقاط پراكنده‌اى درجنوب دلتا ومصر عليا وجود داشت.
درجنوب دلتا درحومه مصر وقاهره مانند مطريه واطراف آن درختان اقاقيا يافت‌