أجوبة المسائل - علوى گرگانى، محمدعلى - الصفحة ٣٠٥ - اقرار

س ٢٧ - آيا اقرار فقط به زيان اقرار كننده نافذ است و از اقرار او نبايد به شخص ثالث زيان برسد و آيا موردى وجود دارد كه از اقرار مقرّ به شخص ثالث زيان برسد؟

ج ٢٧ - اقرار فقط در آنجا مسموع است كه بر عليه خود مقرّ باشد نه ديگرى و اقرار بر ضدّ ديگرى ادعاء است كه بايد ثابت شود.

س ٢٨ - شرايط مقرّ چيست‌؟

ج ٢٨ - عاقل، بالغ، قاصد و مختار باشد.

س ٢٩ - اگر قصد جزء شرايط مقرّ است منظور از قصد چيست آيا منظور قصد تلفّظ و قصد معنى الفاظ است يا آنكه بايد علاوه بر آن قصد نتيجه هم داشته باشد يعنى اينكه هنگام اخبار و تلفّظ متوجّه باشد كه نسبت به چه چيزى اقرار مى‌كند؟ آيا با توجّه به اينكه غالباً اقرار كنندگان در هنگام سخن گفتن به ويژه آنگاه كه روبروى قاضى قرار مى‌گيرند امساك دارند كه اقرار كنند و غالباً در حال غفلت و سبق لسان در دفاعيات خود به دام مى‌افتند مى‌توان گفت كه قصد نتيجه شرعاً نفوذ به اقرار نيست‌؟ و همان قصد لفظ و قصد معنى لفظ كافى است‌؟

ج ٢٩ - در قصد همان مقدار كه قصد لفظ و معنا را داشته باشد كفايت مى‌كند و لو آنكه متوجّه نتيجه نباشد و لذا در فقه تصريح شده كه اگر از كلامش يك مطلبى استفاده مى‌شود همان كفايت مى‌كند.

س ٣٠ - آيا اقرار تلجئه يعنى اقرارى كه از روى اضطرار (اضطرارى كه موجب صورت سازى در عمل حقوقى يا اخبارات مى‌شود) صورت گيرد حجّت است يا خير مثلاً شخصى مبلغ گزافى از ديگرى طلب دارد و ستمگرى مى‌خواهد به ستم آن طلب را از وى بگيرد ناگزير بستانكار از روى تلجئه و مواضحه رسانى با مديون ذمّه او را ابراء كرده و اقرار به