أجوبة المسائل - علوى گرگانى، محمدعلى - الصفحة ٣٨٢ - غيبت

[احكام افعال محرّمه]

غيبت

س ١ - شخصى از كسى غيبت مى‌كند يا تهمت مى‌زند يا مال او را حيف و ميل مى‌كند و بعد حلاليّت مى‌طلبد و او هم راضى مى‌گردد و بعد از مدّتى مى‌گويد من تو را حلال نمى‌كنم آيا دوباره غيبت كننده لازم است حلاليّت بطلبد؟

ج ١ - پس از حلاليّت و بخشش مال، رجوع مشكل است.

س ٢ - شخصى در مورد كسى بدون ذكر نام صحبت مى‌كند و شنونده هم مى‌فهمد كه منظور كيست، آيا اينگونه سخن گفتن صدق غيبت مى‌كند؟

ج ٢ - بلى صدق غيبت مى‌كند.

س ٣ - شخصى در مورد كسى غيبت مى‌كند و شنونده آن شخص را نمى‌شناسد و بعد از مدّتى او را مى‌شناسد، آيا صدق غيبت است‌؟

ج ٣ - اگر شنونده در حال شنيدن اوصاف، او را نشناسد و بعداً هم آشنا شود، غيبت صدق نمى‌كند.

س ٤ - چند نفر با هم در مورد كسى صحبت مى‌كنند ولى قصد توهين به او را ندارند آيا غيبت محسوب مى‌شود؟

ج ٤ - بلى غيبت است زيرا قصد توهين در صدق غيبت شرط نيست.

س ٥ - آيا دفع غيبت واجب است‌؟

ج ٥ - اگر بتواند منع كند و آثار شوخى نداشته باشد بايد جلوگيرى كند زيرا شنيدن غيبت در حكم غيبت كردن است.