ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ٣٤ - ٢ اهميت نظريه
پىنوشتها:
[١]. امام صادق (ع) مى فرمايد: اگر تعداد كسانى كه توصيف شده اند به ٣١٣ نفر برسد آنچه مى خواهيد (حكومت عدل الهى) تحقق مى يافت. الغيبه نعمانى، ص ٢٠٣، چاپ مكتبه الصدوق، تهران.
[٢]. امير المؤمنين (ع) فرمودند: مردى از قم مردم را به حق دعوت مىكند، قومى همچون پولاد به دورش حلقه مىزنند كه طوفانها آنها را نمىتواند بلرزاند و از جنگ خستته نمىشوند و نمىترسند بر خدا توكل مىكنند و عاقبت از آن پرهيزگاران است. بحارالانوار، ج ٦٠، ص ٢١٦.
[٣]. امام صادق (ع) فرمودند: ... نهضت صاحب الامر تمام نمىشود، مگر اينكه در ميدان جنگ عرق بريزيم و خونها ريخته شود همان، ج ٥٤، ص ٣٥٨.
[٤] .... امام (ع) ظهور نمىكند مگر با شمشير. بحارالانوار، ج ٥١، ص ٤٨.
[٥]. رسول اكرم (ص) فرمودند: قومى بعد از شما خواهند آمد كه اجر يكى از آنها با اجر پنجاه نفر از شما برابرى مىكند، اصحاب گفتند: اى رسول خدا! ما در جنگ بدر و احد و حنين با تو بودهايم و قرآن در ميان ما نازل شده است؟ رسول اكرم (ص) فرمودند: شما بر آنچه آنها تحمل مىكنند، قادر نيستيد و صبر آنها را نداريد. بحارالانوار، ج ٥٢، ص ١٣٠.
[٦]. همان، ج ٧٩، ص ٩٢٨.
[٧]. سوره رعد (١٣)، آيه ١١.
[٨]. كفايه الاثر، ص ١٦٨. باب ما عن الحسن بن على عن الرسول.
[٩]. رهبرى بر فراز قرن، شهيد محمد باقر صدر، (ترجمه بحث حول المهدى) مترجم مصطفى شفيعى، ص ١٠٨.
[١٠]. همان.
[١١]. كتاب الغيبه، شيخ طوسى، ص ١١، چاپ مؤسسة المعارف الاءسلاميه.
[١٢]. بحارالانوار، ج ٥٢، ص ١١٨.
[١٣]. ر. ك: دادگستر جهان، ابراهيم امينى، ص ٢١٨، چاپ ١٤.
[١٤]. امام كاظم (ع) خطاب به هارون فرمودند: أنا إمام القلوب و أنت إمام الجسوم من بر دلها و قلوب مردم حكومت مىكنم و تو بر تنها و بدنها، الصواعق المحرقه، ابن حجر هيتمى، قاهره، مكتبه القاهره، ص ٢٠٤.
[١٥]. ر. ك: منطق الطير، عطار نيشابورى.
[١٦]. ر. ك: كتاب الغيبه، نعمانى، ص ٢٠٣.
[١٧]. كمال الدين، شيخ صدوق، ج ٢، ص ٦٧٧، چاپ دارالكتب الاءسلاميه، قم.
[١٨]. كتاب الغيبه، شيخ طوسى، ص ١٩٣.
[١٩] .... پس گروهى پاك و ثابت و مهذب گردند مانند شمشيرى كه آهنگر آنرا صيقل داده است. بحارالانوار، ج ٥١، ص ١١٦.
[٢٠]. بهترين جهاد امت من انتظار فرج است. تحف العقول من آل رسول، ص ٣٧، حسن بن شعبة الحرانى، چاپ مدرسه جامعه مدرسين.
[٢١]. به راستى انتظار فرج، خود فرج است .... بحارالانوار، ج ٥٢، ص ١٢٨.