سال‌هاست كه چشم تاريخ و مستضعفان، به افق انتظار دوخته شده است تا روزى مردى بزرگ ظهور كند، با پشتوانه‌اى از نصرت الهى، تكيه زده بر كعبه مقدّس، فريادگر رهايى انسان‌ها، با رسالتى جهانى براى اصلاح و عدالت.

آن موعود عزيز و اميدآفرين، از نسل پاك پيامبر خدا (ص) و از تبار طيب امامان معصوم (ع) است كه مژده آمدنش را نسل در نسل شنيده‌ايم و چشم به دروازه سحر دوخته‌ايم و به ظهورش اميد بسته‌ايم تا با اقامه قسط و عدل جهانى، پايانى بر آلام بشريت مظلوم از سويى و بر سلطه جبّاران ستمگر از سوى ديگر باشد.

اين اميد، ما را به زندگى اميدوار ساخته است و اين نويد، در ما انگيزه مقاومت و صبورى و تلاش و زمينه‌سازى پديد آورده است.

او را به عنوان پيشوايى مى‌شناسيم كه وعده‌هاى همه انبيا را تحقّق خواهد بخشيد و عزّت اهل ايمان و يكتاپرستان را و ذلّت و زبونى منافقان و ظالمان و مستكبران را رقم خواهد زد.

در وجود او، تجسّم دوباره حضرت رسول (ص) را مى‌بينيم و او را هم‌نام و هم‌سيره و هم‌شمايل پيامبر خدا (ص) مى‌شناسيم و حكومت جهانى او را مكمّل دعوت خاتم رسولان و تجلّى اهداف متعالى «قرآن» مبين مى‌دانيم.

ما در پى آنيم كه عطر گل محمّدى را از گل نرگس ببوييم و سيره نورانى پيامبر اعظم (ص) را در سيره و رفتار مهدى موعود (بر اساس آنچه در روايات آمده است) بجوييم.

اين هم‌سانى و هم‌سويى و همگونى سيره نبوى و سيره مهدوى، نشان بارز آن است كه اين امام، وارث و وصى همان پيامبر است و اين وعده، از خاستگاه همان بعثت مقدّس سرچشمه گرفته و خطّ انتظار و ظهور، تداوم خطّ بعثت محمّدى (ص) است و چرا چنين نباشد كه آن رسول پاك فرمود:

«الْقَائِمُ مِنْ وُلْدِى اسْمُهُ اسْمِى وَ كُنْيَتُهُ كُنْيَتِى وَ شَمَائِلُهُ شَمَائِلِى وَ سُنَّتُهُ سُنَّتِى يُقِيمُ النَّاسَ عَلَى مِلَّتِى وَ شَرِيعَتِى وَ يَدْعُوهُمْ إِلَى كِتَابِ رَبِّى؛[١]

قائم از فرزندان من است. نام او نام من است، كنيه او كنيه من، شمايل او، شمايل من و سنّت و روش او همچون روش من است. مردم را بر دين و آيين من برپا مى‌دارد و آنان را به كتاب پروردگارم (قرآن كريم) فرا مى‌خواند. هر كه او را اطاعت كند، مرا اطاعت كرده و هر كه او را نافرمانى كند. مرا نافرمانى كرده است و هر كه در دوران غيبتش او را انكار كند، مرا انكار كرده است.»

و در كلامى از اميرالمؤمنين (ع) چنين نقل شده است:

«أُلا إِنَّه أشبَهُ النّاس خَلقاً وَ خُلقاً وَ حُسناً بِرسول اللّه (ص)؛[٢]

آگاه باشيد كه او در خلقت و شمايل، در اخلاق و رفتار و در زيبايى و جمال، از همه به پيامبر خدا (ص) شبيه‌تر است.»

سخن از سيره رفتارى و حكومتى اولياى دين، از خاتم رسولان گرفته تا خاتم الأوصياء، تنها رفتارشناسى اين انسان‌هاى والا نيست؛ بلكه ارائه مدل جهان‌دارى و شيوه حكومت و معيارها و پايه‌هاى نظامى است كه حقوق انسان‌ها را در همه ابعاد بشناسد و پاس دارد.

اگر مدّعى آنيم كه اسلام يك نظام جهانى و جاويد است و داعيه حكومت واحد جهانى بر مبناى عدالت و ارزش‌هاى اخلاقى و حفظ