صاحب سلافة العصر تاريخ وفات شيخ را دوازده روز مانده از شوال سال ١٠٣١ هجرى قمرى نوشته است و در كتاب ديگر خويش موسوم بحدائق الندية فى شرح الفوائد الصمدية، در دوازدهم شوال سال ١٠٣٠ هجرى قمرى ذكر كرده است و ممكن است در چاپ كتاب اول تحريفى شده باشد.

بطور كلى آنچه از اين اقوال برمى‌آيد، وفات شيخ در دوازدهم شوال سال ١٠٣٠ يا ١٠٣١ هجرى قمرى اتفاق افتاده است، و چون صاحب تاريخ عالم‌آراى عباسى كه نظرش معتبرتر از ديگران است، و همچنين صاحب كتاب تنبيهات كه تأليف خود را چند ماه بعد از آن واقعه نوشته است سال ١٠٣٠ را ذكر كرده‌اند، گفته‌ى كسانى كه وفات شيخ را در اين سال نوشته‌اند صحيح‌تر بنظر مى‌رسد.

در اين صورت وفات شيخ در دوازدهم ماه شوال سال ١٠٣٠ هجرى قمرى در شهر اصفهان روى داده است.

*** دوران جوانى و تحصيلات و استادان‌

به‌طورى‌كه قبلا ذكر شد، شيخ بهائى در ٩٦٦ هجرى قمرى باتفاق پدر خود از جبل عامل به ايران آمد و در پايتخت ايران يعنى شهر قزوين كه مركز تجمع دانشمندان شيعه بود مدتها زيست نمود.