مي‌شود و به عبادت خداي يکتا مي‌ايستد، پردۀ اسباب و قوانين و نواميس جهان به يکسو مي‌رود و مؤمن تنها خدا را مي‌بيند که کارگزار همۀ هستي است و با گوش جان، کلام خدا را مي‌شنود و با دل در مي‌يابد که کائنات چون گويي با چوگان امر الهي متحرکند و اين امر او و ارادۀ اوست که سيطرۀ خويش بر هم چيز گسترده است...

شب قدر، ميعاد انسان با خداست، شب رنگ باختن جسم و حکومت روح است، شب حقارت ماده و عظمت معناست، شب تجلّي معنويت دين و آسماني شدن زمين است، شب همگامي سراسر وجود مؤمن با ژرفاي فطرت الهي اوست.

شب همسايگي انسان با فرشتگان است.

شب فراموشي خود و استغراق در خداست.

شب باران مهر و رحمت حق بر روزه‌داران خداجوست.

شب تقدير الهي است.

آري شب قدر از هزار ماه بهتر است...

در شب هاي قدر، بايد همچنان که پيشوايان به ما آموخته‌اند با خداي جهان به راز و نياز و دعا و نيايش بپردازيم، سراسر شب بايد بيدار ماند، و در نماز و عبادت کوشيد و نيازها را به پيشگاه خداوند عرضه داشت، و مهر و رحمت و آمرزش را از او خواست.

در اين شب، پس از گذشتن نيمي از ايّام روزه، و ليالي ماه مبارک رمضان، بنده از قابليت ها و شايستگي‌هاي مطلوبي برخوردار شده، که اگر خواسته‌هايش را با خالق خودش در ميان بگذارد، هيچ بُعدي ندارد که به پاسخ آن در خواسته‌هايش مي‌رسد.