تحمل ناگواري ها، نياز به اراده‌ي نيرومند دارد که با داشتن آن، انسان بر خواسته‌هايي که او را فرومايه مي‌سازد، پيروز مي‌گردد. اراده؛ همان ترمزي است که در سراشيبي هلاکت، انسان را نجات مي‌دهد و بهترين راه براي بدست آوردن آن، روزه گرفتن است.

انسان با روزه‌داري،که امساک از خوردن و آشاميدن و خودداري از برخي چيزهاي ديگر است، در واقع با خواهش‌هاي خويش مي‌جنگد و در برابر غرائز خود مقاومت مي‌کند تمرين اين عمل، اراده و تصميم را در انسان نيرومند مي‌سازد و جان را از قيد حکومت و سلطۀ هوس ها و خواهش ها مي‌رهاند.

٢- عزّت نفس

انسان با ايمان، عزيز است و حق ندارد خود را نزد ديگران خوار و ذليل کند. با گرفتن روزه، در مي‌يابيم که براي رسيدن به آب و نان، نبايد بردۀ اين و آن شويم.حق ديگران را پايمال نموده و برادران ديني خود را فريب دهيم. اگر در تنگناها قرار گرفتيم، هرگز آبرو و حيثيت خود را از دست نداده و دست نياز به ديگران دراز نکنيم و اگر بيگانگان خواستند با کمک‌هاي اقتصادي، شرف و استقلال ما را به يغما ببرند، هرگز زير سلطه آنان نمي‌رويم و اگر ما را محاصره اقتصادي قرار دهند، مقاومت مي‌کنيم.

[١] . غرر الحکم ، ج١ ، ص ١٩ ، ح٤٣ .