روزه، باعث مي‌شود که از يک سو اين اعضاء استراحت کنند و از فرسودگي مصون بمانند و نيروي تازه‌اي بگيرند و از سوي ديگر ذخاير چربي که زيان هاي مهلکي دارند، تحليل رفته و کاسته شوند.

در روايات اسلامي، حتي به فوائد جسمي روزه نيز تصريح شده تا برخي از سست عنصران، اگر نه با ايمان کامل، لااقل با توجه به فوائد بهداشتي ‌روزه،اين فريضۀ ثمربخش را بجاي آورند و از سودمنديهاي گوناگون آن در حد خود بهره‌ور شوند.

پيامبر گرامي اسلام صلي‌الله‌علیه‌و‌آله در همين رابطه فرموده است: «صُومُوا تَصِحُّوا»؛[١] روزه بگيريد تا سالم بمانيد.

و نيزفرموده‌اند:«اَلْمِعْدَةُ بَيْتُ کُلِّ داٰءٍ، وَ الْحِمْيَةُ رَأْسُ کُلِّ دَوٰاءٍ»؛[٢]معده مرکز و خانۀ هر دردي است و پرهيز و اجتناب (از غذاهاي نامناسب و زيادخوري) اساس و رأس هر داروي شفابخش است.

از نظر رواني و اخلاقي، مردمي که هميشه سير مي‌خورند، تدريجاً يک حالت طغيان و غرور برايشان دست مي‌دهد. و در نتيجه به کارهاي ناپسندي دست مي‌زنند و علاوه بر اين از بسياري کمالات معنوي باز مي‌مانند، پُر واضح است که انسان وقتي هميشه سير خورد، کم‌کم شهوات بر او غالب مي‌شود و چه بسا او را به نافرماني از خدا وادار مي‌کند، مخصوصاً اگر جوان و عزب باشد، و نيز پس از گذشت مقداري از زمان

[١] . ارکان اسلام ، ص ٣٣ .

[٢] . سفينه البحار، ماده طب ، ج ٢ ، ص ٧٨ .