مناسك حج - هاشمى شاهرودى، سيد محمود - الصفحة ٣٣٢ - دوم - ذبح(قربانى)

[١٠٤١] م- جايز است كه ذبح را كسى ديگر به نيابت انجام دهد و نيت را نايب كند و احتياطا[١] خود شخص هم نيت كند.

[١٠٤٢] م- احتياط واجب‌[٢] آن است كه ذابح مؤمن باشد، بلكه خالى از قوت نيست و همينطور در ذبح كفارات.

[١٠٤٣] م- در صورتى كه قربانى به دست غير مؤمن انجام گيرد، كفايت نمى‌كند[٣] و بايد دو مرتبه قربانى كند، هرچند در وقت قربانى متوجه نشود كه ذابح مؤمن نيست يا جاهل به مسأله باشد.

[١٠٤٤] م- ذبح هم از عبادات است و در آن نيت خالص و قصد اطاعت خداوند لازم است.

[١٠٤٥] م- احتياط آن است كه اگر احتمال نقص يا مرض در گوسفند بدهند، آن را معاينه كنند، اگر چه اقوى در احتمال آنكه عيبى حادث شده باشد، مثل آنكه احتمال بدهد گوش يا دمش را بريده‌اند يا آن را خصى كرده‌اند، عدم لزوم معاينه است و احتياط[٤] در عيب هايى كه محتمل است از حال تولد داشته و مادر زاد بوده، ترك نشود.

[١]- اين احتياط واجب نيست.

[٢]- اين احتياط نيز واجب نيست.

[٣]- قبلًا مشخص شد كه كفايت مى‌كند و آنچه واجب است ذبح و قربانى شدن گوسفند وغيره از طرف مكلف است نه عمل ذبح و فرى اوداج اربعه، پس آنچه كه لازم است صحت ذبح است شرعاً توسط ذابح نه بيشتر.

[٤]- فحص لازم نيست.