مناسك حج - هاشمى شاهرودى، سيد محمود - الصفحة ٢٥٨ - فصل ششم سعى و بعض احكام آن

[٨٣٦] م- اگر طبقه زيرزمينى درست شد و كوه صفا و مروه ريشه‌دار بود و سعى بين آن دو واقع شد صحيح است على‌الظاهر و احوط سعى از طبقه روى زمينى است.

[٨٣٧] م- واجب است در وقت رفتن به طرف مروه، متوجه به آنجا و وقت رفتن رو به صفا متوجه به آن باشد. پس اگر عقب عقب برود يا پهلو را به طرف صفا يا مروه كند و برود باطل است، لكن نگاه كردن به چپ و راست بلكه گاهى به پشت سر اشكال ندارد.

[٨٣٨] م- جايز است به جهت استراحت و رفع خستگى، نشستن يا خوابيدن بر صفا يا مروه و همين طور جايز است نشستن يا خوابيدن بين آنها براى رفع خستگى و لازم نيست عذرى داشته باشد بنا بر اقوى.[١]

[٨٣٩] م- جايز است تأخير سعى از طواف و نماز آن، براى رفع خستگى يا تخفيف گرمى هوا و جايز است بدون عذر تأخير بيندازد تا شب، گرچه احتياط در تأخير نينداختن است.

[٨٤٠] م- جايز نيست تأخير انداختن تا فردا بدون عذر؛ از قبيل مرض.[٢]

[٨٤١] م- سعى از عبادات است و بايد آن را با نيت خالص براى فرمان خداى تعالى بياورد.

[١]- بنابر احتياط بايد به مقدارى باشد كه موالات عرفيه به هم نخورد.

[٢]- و يا مشقت و ليكن اين حكم تنها منع تكليفى و احتياطى است و موجب بطلان سعى و يا طواف نمى‌شود.