مناسك حج - هاشمى شاهرودى، سيد محمود - الصفحة ١٢٥ - فصل سوم محرمات احرام

[٣٣١] م- ظاهراً فرقى بين زن عقدى و صيغه‌اى نيست در احكامى كه ذكر شد.

[٣٣٢] م- احتياط آن است كه زن اگر احرام بسته باشد و مرد محرم نباشد و عقد كند او را، با او نزديكى نكند و طلاق دهد او را، و در صورت علم به مسأله او را طلاق دهد، و با او هيچ وقت ازدواج نكند.

[٣٣٣] م- اگر كسى عقد كند زنى را براى محرمى و محرم دخول كند پس اگر هر سه عالم به حكم باشند[١] بر هريك آنها يك شتر كفاره است، و اگر دخول نكند كفاره نيست و در اين حكم فرق نيست بين آنكه زن و عاقد محلّ باشند يا محرم، و اگر بعضى از آنها حكم را مى‌دانند و بعضى نمى‌دانند بر آنكه مى‌داند كفاره است.

[٣٣٤] م- چهارم- استمناء يعنى طلب بيرون آمدن منى‌ كردن بدست يا غير آن هر چند بخيال باشد يا ببازى كردن با زن خود يا كس ديگر بهر نحو باشد، پس اگر منى‌ خارج شود كفاره آن يك شتر است و احتياط[٢] واجب آن است كه در جايى كه جماع موجب بطلان است استمناء نيز موجب بطلان باشد به نحوى كه در جماع گفته شد.

[١]- عالم به حكم و موضوع( يعنى اينكه بدانند مرد مُحرم است) باشند.

[٢]- اگر محرم با آلت خود بازى كند و منى‌ از آن بيرون بيايد حكم كسى است كه با زن‌خود نزديكى كرده و مسأله آن گذشت و اگر بدون بازى با آلت استمناء نمود، كفاره بر او واجب مى‌شود و بنابر اظهر حج و عمره‌اش فاسد نخواهد شد هر چند رعايت احتياط در اعاده آنها بهتر است.