مناسك حج - هاشمى شاهرودى، سيد محمود - الصفحة ٣٨١ - فصل ششم بيتوته در منى

[١٢٢٢] م- چند طايفه‌اند كه واجب نيست در شبهاى يازدهم و دوازدهم و سيزدهم در منى‌ بمانند:

اول- بيماران و پرستاران آنها و ديگر كسانى كه براى آنها مشقت داشته باشد ماندن، به هر عذرى كه باشد.

دوم- كسانى كه ترس آن دارند كه اگر شب را بمانند مال آنها در مكّه از بين مى‌رود، به شرطى كه مال مُعْتَدّ به باشد.[١]

سوم- شبانهايى كه احتياج دارد حيوانات آنها به چرانيدن در شب.

چهارم- كسانى كه متكفل آب دادن به حجّاج هستند در مكّه.[٢]

پنجم- كسانى كه شب را در مكّه بيدار[٣] باشند و به عبادت مشغول باشند تا صبح و كار ديگر جز آن نكنند، مگر كارهاى ضرورى؛ از قبيل خوردن و آشاميدن به قدر احتياج و تجديد وضو.[٤]

[١]- كسى كه در صورت بيتوته نمودن در منى‌ بر جان يا مال يا آبروى خود بترسد.

[٢]- در استثناى اين طايفه تأمل است.

[٣]- كسى كه از منى‌ از اول شب يا پيش از آن بيرون رفته و در مكه در تمام مدت نيمه دوم‌شب تا طلوع فجر بجز اندك زمانى كه براى حوائج ضرورى مانند خوردن و آشاميدن و امثال آن لازم است مشغول به عبادت شده و اشتغال به آن او را از برگشتن به منى‌ بازداشته است.

[٤]- و ششم: كسى كه طواف خانه خدا را نموده و به عبادت خود باقى مانده و سپس از مكه خارج شده و از عقبه مدنيين گذشته باشد چنين شخصى مى‌تواند در راه بيتوته كند و به منى‌ نيايد.