مناسك حج - هاشمى شاهرودى، سيد محمود - الصفحة ٢٥٩ - فصل ششم سعى و بعض احكام آن

[٨٤٢] م- سعى مثل طواف ركن است و حكم ترك آن از روى عمد يا سهو چنان است كه در طواف گذشت.

[٨٤٣] م- زياد كردن در سعى بر هفت مرتبه از روى عمد موجب باطل شدن آن است به تفصيلى كه در طواف گذشت.

[٨٤٤] م- اگر از روى فراموشى‌[١] زياد كند بر سعى؛ چه كمتر از يك مرتبه يا بيشتر، سعى او صحيح است و بهتر آن است كه زايد را رها كند، گرچه بعيد نيست كه بتواند آن را به هفت مرتبه برساند.

[٨٤٥] م- اگر سعى را كم كند سهواً[٢]، واجب است آن را اتمام كند هر وقت يادش بيايد و اگر به وطن خود مراجعت كرده و براى او مشقت ندارد، بايد مراجعت كند و اگر نمى‌تواند يا مشقت دارد بايد نايب بگيرد.

[٨٤٦] م- اگر كمتر از يك مرتبه سعى كرد و بقيه را فراموش كرد بياورد، احتياط واجب آن است كه سعى را از سر بگيرد و اگر بعد از تمام كردن يك مرتبه يا بيشتر فراموش كرد به هفت مرتبه برساند جايز است از همانجا سعى را تمام كند، لكن احتياط آن است كه اگر چهار مرتبه را تمام نكرده، تمام كند و از سر بگيرد.

[٨٤٧] م- با تمام كردن سعى، حلال نمى‌شود بر او آنچه حرام شده بود به واسطه احرام.

[١]- و يا از روى جهل با اعتقاد صحت عمل.

[٢]- يا از روى جهل با اعتقاد صحت عمل و احوط آن است كه به نيت اعم از اتمام و اعاده‌انجام گيرد.