اين موضوع در طول تاريخ فاجعه مذكور (٦١ هجبرى تا ١٤٢٨) كه بيشتر از سيزده و نيم قرن را در بر مى‌گيرد، در بين شيعه تجربه شده و محسوس مى‌باشد. مكرراً اعلان شده كه مردم در فلان محل براى ياد گرفتن احكام فقهى بيايند، لكن از طرف مردم استقبال درستى نشده ولى در مجالس روزهاى جمعه و ماه محرم و صفر تعدادى زيادى از زن و مرد دو سه ساعت باى گوش دادن موعظه و بيان وقايع كربلا اجتماع مى‌كنند، كه طبعاً از احكام فقهى مورد ابتلاى خود نيز آگاهى پيدا مى‌كنند. عوام الناس از احساسات و عواطف خود بيشتر پيروى مى‌نمايند:

از نظر عقلى بالاترين مصيبت در جهان اسلام وفات حضرت پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله و اصحابه مى‌باشد. زيرا با وفات ايشان وحى الهى به زمين قطع شد و مردم از بزرگترين نعمت‌هاى الهى محروم شدند. ولى حادثه كربلا به خاطر مظالمى كه بر نوادگان و ياران امام حسين (ع) واقع شده عواطف مستمعين را شديداً جريحه‌دار مى‌نمايد و مردم با علاقه زيادى براى شنيدن آن اجتماع مى‌كنند.