علامه سيوطى و ابن حجر نوشته‌اند كه واقدى به چند طريق (اساتيد) از عبدالله بن حنظله غسيل الملائكه روايت كرده كه به خدا قسم ما بر يزيد خروج نكرديم مگر اين كه ترسيديم از آسمان سنگباران بشويم، همانا يزيد مردى بود كه مادران اولاد و دختران و خواهران را نكاح مى‌كرد، شراب مى‌نوشيد و نماز مى‌خواند.

و نيز ابن حجر در صواعق محرقه خود ص ١٩٧ از سبط ابن جوزى نقل مى‌كند كه مشهور (ميان محدثين، مورخين و علما) اين است كه يزيد اهل شام را جمع كرد و با چوب خيزران به سر حسين مى‌زد. و در بلند بردن ابن زياد مبالغه كرد و حتى او را در ميان زنان خود داخل كرد.

علامه سيوطى در تاريخ خلفا ص ١٦٠ مى‌گويد:

«وقتى اهل مدينه در اثر فسق و فجور يزيد، بر او خروج كردند، او لشكر زيادى را براى قتل آنان فرستاد و در اين حمله مردم زيادى از صحابه رسول خدا (ص) و غير صحابه كشته شدند و مدينه تاراج شد و هزار دختر باكره بى‌عفت شدند».

پيغمبر (ص) به روايت صحيح مسلم فرمود:

«من أخاف اهل المدينه أخافه الله و لعنه الله و ملائكته و الناس اجمعون».

«كسى كه اهل مدينه را بترساند خدا او را مى‌ترساند و او را لعنت مى‌كند و نيز ملائكه و مردم همه او را لعنت مى‌كند».