خويشاوندان و ياران او ضرر نمى‌رسيد و همه سالم مى‌ماندند. پس جنگ كربلا همانند جنگ‌هاى پدرش و اكثر جنگ‌هاى رسول خدا صلى الله عليه و آله طبق موازين عادى ادامه يافته است.

بعضى از كم سوادان غافل بر منبر ادعا مى‌كنند كه امام و لشكريان او و اهل خانه او سه روز تشنه بودند.

اين امر در آن صحراى گرم براى مردان تا چه رسد براى اطفال و پيران عادتا قابل تصديق نيست، بلكه شواهد تاريخى كه گاهى مشك يا مشك‌هاى آبى بزور و دفع محافظين فرات به خيمه‌ها مى‌آوردند بر ضعف اين ادعا دلالت مى‌كند و حتى صبح عاشورا جمعى نوره كشى داشتند و براى شهادت و لقاء الله آمادگى مى‌گرفتند. و نوره آب مى‌خواهد.

آن‌چه كه بهتر به نظر مى‌رسد اين است كه در سه چهار روز اخير دهه اول ماه محرم مذكور گاهى تشنه و گاهى سيراب بودند، آوردن آب از فرات رسماً از طرف دشمنان ممنوع شده بود، و اين ممنوعيت از طرف شجاعان لشكر امام حسين (ع) مى‌شد و با سختى آب را مى‌آوردند. و قدر مسلم روز عاشورا و هنگام جنگ، لشكريان آن حضرت و خود او تشنه بودند و با تشنگى شهيد شدند.

واقعيت اين است كه مبالغه كردن در پناه احساسات مهار نشده نه تنها فايده‌اى ندارد كه مطالب حقه ما را نيز مورد ترديد قرار مى‌دهد و لذا گفته‌اند: دشمن دانا به از نادان دوست.