ابن حجر اين واقعه را كمى بازتر نقل مى‌كند او نوشته است: سه صد نفر صحابه و هفتصد نفر قارى قرآن كشته شدند و چند روز مدينه براى لشكريان يزيد مباح شد. (مال و جان و ناموس مردم مدينه در اختيار لشكر قرار گرفت) چند روز نماز جماعت از مسجد نبوى تعطيل شد و مردم مدينه پنهان شدند. هيچ كس قدرت نيافت داخل مسجد شريف شود تا آن كه سگ‌ها و گرگ‌ها داخل مسجد شدند و بر منبر آن حضرت بول كردند. (صواعق صفحه ٢٢٠).

ابن حجر شافعى از پسر يزيد نقل مى‌كند كه پدرش يزيد شراب را مباح كرد!! يعنى يزيد تنها شراب‌خوار نبوده كه آن را حلال نموده است.

او نقل مى‌كند كه از ابن جوزى سؤال شد: لعن يزيد را جايز مى‌دانى؟ او جواب دادن لعن او را دانشمندان محتاط (العلماء الورعون) اجازه داده‌اند. ابن جوزى از صالح پسر احمد بن حنبل نقل كرده كه به پدرم (احمد بن حنبل) گفتم: كه قومى ما را به محبت يزيد نسبت مى‌دهند. پدرم گفت: پسرم آيا كسى كه به خدا ايمان داشته باشد با يزيد محبت مى‌كند؟!

گفتم آيا او را لعن مى‌كنى؟ گفت: چرا لعنت نشود كسى كه او را خدا در كتابش لعنت فرموده. گفتم كجا او را خداوند لعنت فرمود؟