و ابن سيرين گفته است كه خبردار شديم كه قرمزى همراه با شفق قبل از قتل امام حسين (ع) مشاهده نشده بود و ابن سعد نيز آن را ذكر كرده است. (الصواعق المحرقه، صفحه ٢٢٦).

سبط ابن الجوزى از جدش ابوالفرج نقل مى‌كند كه در كتاب (التبصره) نوشته است: شخص كه خشمگين گردد به هنگام خشم چهره‌اش سرخ مى‌شود و اين دليل بر خشم و نشانى غضب اوست. خداى سبحان كه جسم نيست تأثير خشم خود را به خاطر كشته شدن حسين در سرخى افق نمودار ساخت و اين خود بر عظمت آن جنايت دلالت دارد.

و نيز جدم در همان كتاب مى‌نويسد: چون عباس در روز بدر اسير شد رسول خدا (ص) كه صداى ناله او را شنيد آن شب خوابش نبرد پس چگونه است حال پيامبر (ص) وقتى ناله حسين را بشنود؟ يا وقتى كه وحشى قاتل حمزه، اسلام آورد رسول خدا (ص) فرمود: خودت را از من دور كن تا ترا نبينم كه من قاتلان عزيزانم را دوست ندارم (ببينم). يا اين كه اسلام سابقه انسان را پاك مى‌كند. بنابراين رسول خدا (ص)