شعبى نقل مى‌كند كه مى‌گفت: اهل كوفه شنيدند كه گوينده‌اى در آن شب با اين مضمون نوحه‌سرايى مى‌كرد: بر شهيد كربلا كه پيكرش غرقه به خون است مى‌گريم. بر كشته دست ستمگران كه به ستم و بدون جرم و گناهى جز وفادارى مى‌گريم. بر كشته‌اى مى‌گريم كه اهل زمين و آسمان بر او گريستند. پرده حرمت اهل بيت او را دريدند و آن‌چه را كه خدا درباره كنيزان حرام فرموده روا داشتند. پدرم فداى پيكر عريان او. مگر اين ستمگران دين و شرم نداشتند. تمام مصيبت‌ها جاى سوگوارى و عزا دارد. آيا اين مصيبت را سوگ و عزا نيست‌[١]؟

هشام بن محمد نقل كرده مى‌گويد: وقتى كه حسين را كشتند قاتلانش شنيدند كه گوينده‌اى از طرف آسمان مى‌گفت: اى كسانى كه از روى جهالت حسين را كشتيد شما را به عذاب و عقوبت قيامت مژده باشد! همه اهل آسمان از پيامبر و رسول و پيشينيان شما را نفرين مى‌كنند. شما به زبان داود و موسى و صاحب انجيل لعنت شده‌ايد[٢].

سبط ابن جوزى مى‌گويد: هشام بن محمد از پدرش به نقل از عبيد بن عميز نقل كرده است كه: سفير قيصر پادشاه روم در آن مجلس حاضر بود از يزيد پرسيد: اين سر كيست؟ گفت: سر حسين. پرسيد: حسين‌

[١] . تذكره الخواص، ص ٣٥٩.

[٢] . همان مدرك، ص ٣٦٠.