فرهنگ نامه مرثيه سرايى و عزادارى سيد الشهداء - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٧٦ - فصل پنجم كتابشناسى تاريخ عاشورا و عزادارى

مقصود ما از منابع قابل استناد، آن دسته مآخذى هستند كه هويت تاريخى داشته و نويسندگان آنها، معلوم، سرشناس و از عالمان روشمند بوده‌اند، هر چند ديده نقد خود را بر يك يك روايات آنان باز نگاه مى‌داريم.

منابع غير قابل استناد و ضعيف را منابعى داستانى، بى‌سند و بى پشتوانه تاريخى مى‌دانيم كه اخبار گزارش شده در آنها را تنها به شرط يافتن مؤيدات تاريخى و تقويت به وسيله ديگر مآخذ، مى‌پذيريم.

ما ابتدا به معرفى توصيفى منابع مهم قابل استناد مى‌پردازيم و همين كار را درباره منابع ضعيف اما مشهور به انجام مى‌رسانيم و سپس منابع معاصر را به اجمال مورد بررسى قرار مى‌دهيم.[١]

[١]. ما در معرفى خود از كتاب، تأملى در نهضت عاشورا، از آقاى رسول جعفريان، كتابشناسى امام حسين عليه السلام از آقاى محمد اسفنديارى، عاشورا پژوهى نوشته آقاى محمد صحتى سردرودى استفاده كرده‌ايم.