فرهنگ نامه مرثيه سرايى و عزادارى سيد الشهداء - محمدی ریشهری، محمد - الصفحة ٣٠ - ١ تحريف هدف عزادارى
صفحه، ديگر جنايت نيست، تراژدى نيست، بلكه حماسه است، افتخار و نورانيّت است، تجلّى حقيقت و انسانيّت است، تجلّى حقّپرستى است. آن صفحه را كه نگاه كنيم، مىگوييم بشريّت حقّ دارد به خودش ببالد. امّا وقتى صفحه سياهش را مطالعه مىكنيم مىبينيم كه بشريّت سرافكنده است و خودش را مصداق آن آيه مىبيند كه مىفرمايد: «قَالُواأَتَجْعَلُ فِيهَا مَن يُفْسِدُ فِيهَا وَ يَسْفِكُ الدّمَآءَ وَ نَحْنُ نُسَبّحُ بِحَمْدِكَ وَ نُقَدّسُ لَكَ»[١].
مسلّماً جبرئيل امين در مقابل اعلام خدا كه فرمود: «إِنِّى جَاعِلٌ فِى الْأَرْضِ خَلِيفَةً»[٢] سؤالى نمىكند، بلكه آن دسته از فرشتگان كه فقط صفحه سياه بشريّت را مىديدند و صفحه ديگر آن را نمىديدند، از خدا اين سؤال را كردند كه آيا مىخواهى كسانى را در زمين قرار دهى كه فساد كنند و خونها بريزند؟ و خدا در جواب آنها فرمود: «إِنّى أَعْلَمُ مَا لَاتَعْلَمُونَ».[٣]
آن صفحه، صفحهاى است كه ملك اعتراض مىكند؛ بشر سرافكنده است و اين صفحه، صفحهاى است كه بشريّت به آن افتخار مىكند.
چرا بايد حادثه كربلا را هميشه از نظر صفحه سياهش مطالعه كنيم؟
و چرا بايد هميشه جنايتهاى كربلا گفته شود؟ چرا هميشه بايد حسين بن على از آن جنبهاى كه مورد جنايت جانيان است مورد
[١]. ملائكه گفتند: پروردگارا! آيا در زمين كسى را خواهى گماشت كه در آن فساد كند و خونها بريزد و حال آنكه ما خود، تو را تسبيح و تقديس مىكنيم؟( بقره: آيه ٣٠).
[٢]. من در روى زمين جانشينى قرار خواهم داد( بقره: آيه ٣٠).
[٣]. من مىدانم چيزى را كه شما نمىدانيد( بقره: آيه ٣٠).