فرهنگ نامه مرثيه سرايى و عزادارى سيد الشهداء - محمدی ریشهری، محمد - الصفحة ١٢ - فصل يكم جايگاه مرثيهسرايى عزادارى در سخن و سيره پيشوايان
فِي المُصيبَةِ بِطولِ الحُزنِ وَالحَسرَةِ.[١]
خداوند شيعيان ما را رحمت كند- به خدا سوگند- آنان حقيقتاً مؤمنند. به خدا سوگند، آنان در اندوه و حسرتى مدام، در عزاى ما سهيمند.
و در روايت ديگرى از آن حضرت نقل شده:
اللّهمّ ... وَارحَم تِلكَ الأَعيُنَ الَّتي جَرَت دُموعُها رَحمَةً لَنا، وَارحَم تِلكَ القُلوبَ الَّتي جَزِعَت وَاحتَرَقَت لَنا، وَارحَمِ الصَّرخَةَ الَّتي كانَت لَنا.[٢]
بار خدايا ... و بر آن چشمهايى كه از سر ترحم بر ما اشكهايشان روان شد، رحم كن، و بر آن دلهايى را كه بى تاب شدند و به حال ما سوختند، رحم نما، و بر شيونهايى كه براى ما بلند گرديدند، ترحم آور.
عزادارى براى سيد الشهدا يكى از بزرگترين مصاديق تعظيم شعائر الهى و نشانه تقواى دلها است.[٣]
تحقيقاً يكى از مهمترين امتيازات جامعه شيعه، برخوردارى از چشمه پر فيض نورانيت و معنويت عاشورا است. اين چشمه جوشان از نخستين روزى كه موضوع ذكر مصيبت سيد الشهدا و يارانش مطرح شد، جريان يافت و تا امروز همچنان جارى است و پس از اين هم ادامه خواهد داشت.
[١]. ثواب الأعمال: ص ٢٥٧ ح ٣.
[٢]. الكافى: ج ٤ ص ٥٨٣ ح ١١.
[٣].« وَ مَن يُعَظّمْ شَعَائِرَ اللَّهِ فَإِنَّهَا مِن تَقْوَى الْقُلُوبِ؛ و هر كس شعائر خدا را بزرگ دارد، در حقيقت اين[ حاكى] از پاكى دلهاست»( حج: آيه ٣٢).