اين جانب به ملت محترم ايران اعلام خطر مى‌كنم كه اگر خداى نخواسته، ايادى اجانب و دشمنان اسلام در اين مقصد شوم و كمرشكن توفيق پيدا كنند، اولًا علماى اعلام و وعاظ و مروجين اسلام را كنار زده، و ثانياً اسلام و احكام آسمانى آن را محو و نابود مى‌نمايند. خطر اين سپاه ناميمون كه بايد در خدمت استعمار، جميع حقايق اسلام را به نفع آنها توجيه و تأويل كند، بزرگترين خطرى است كه مسلمين و در رأس آنها علماى اعلام با آن مواجه شده‌اند. آنها در تجربه‌هاى طولانى خود فهميدند كه علماى معظم اسلام و وعاظ محترم با مجاهدات پيگير خود ملتها را به نفع اسلام و قرآن سوق داده هيچ گاه با تهديد و تطميع به نفع دستگاه جبار و اجانب چپاولگر قدمى برنداشته‌اند، و با كمال قدرت پستهاى خود را حفظ كرده و مساجد و مجامع را در خدمت قرآن كريم و اسلام عزيز در دست دارند؛ و اگر چند نفر معمم بى‌حيثيت و از خدا بيخبر به نفع دستگاه جبار قدمى بردارد، مطرود جامعه علميه و جوامع اسلامى است. لهذا اين نقشه خطرناك را كشيده‌اند تا به خيال باطل خود دست علماى اعلام و مبلغين را كوتاه كرده و اسلام را به وسيله عمال خود بازيچه قرار دهند و اساس ديانت را برچينند تا به مقصد خود كه قبضه كردن تمام ذخاير كشور است برسند، و ملت مُسْلم را عقب مانده و استعمارزده نگه دارند.

بايد ملت اسلام بدانند خدمتهايى كه علماى دين به كشورهاى اسلامى در طول تاريخ كرده‌اند قابل شمارش نيست. در همين اعصار اخير، نجات كشور از سقوط قطعى مرهون مرجع وقت «مرحوم ميرزاى شيرازى» [١] و همت علماى مركز بود. حوزه‌هاى علميه و علماى اعلام هميشه حافظ استقلال و تماميت ممالك اسلامى بوده‌اند. خدمتهايى را كه با الهام از اسلام براى آرامش و حفظ انتظامات كشورها كرده‌اند عُشْرى از اعشار [٢] آن را دولتها و قواى انتظامى نكردند؛ با آنكه هيچ تحميلى بر بودجه مملكت نداشته‌اند. در نظر اجانب و عمال خائن آنها بايد اين سنگر شكسته شود تا با خيال راحت به تاخت و تاز و

[١] ميرزا محمد حسن شيرازى معروف به ميرزاى شيرازى بزرگ (اول)، مرجع اعظم عصر خود و از علماى عاليقدر اماميه بود كه فرمان او در تحريم استعمال تنباكو در زمان سلطنت ناصر الدين شاه قاجار معروف است.

[٢] يك دهم از يك دهمها.