احمد عزيزم، ان شاء اللَّه تعالى سلامت باشيد. ماها بحمد اللَّه تعالى سلامت هستيم. از اينكه حضرت آقاى اخوى‌ [١] با تنهايى مى‌گذرانند نگران هستم؛ نگذاريد به ايشان بد بگذرد. نمى‌دانم قضيه منزل‌ [٢] براى محرّم و صفر است يا امرى حادث شده است. در نوشته‌هاى خود احتياط كنيد و امضا نكنيد و شما مشغول تحصيل و تهذيب نفْس باشيد و دخالت در امرى نكنيد. [٣] خدمت حضرت حجت الاسلام و المسلمين آقاى اخوى سلام برسانيد. به دخترها و مخدره اهل بيت سلام برسانيد. و السلام عليكم.

خانم مهمان دارند و نمى‌رسند چيزى بنويسند. بحمد اللَّه تعالى سالم هستند و همين طور سايرين. پاكت جوف‌ [٤] را به وسيله مطمئنى زود برسانيد.

٧ صفر ٩٢- پدرت‌

[١] آقاى سيد مرتضى پسنديده‌

آقاى سيد احمد خمينى درباره پاورقيهاى اين نامه چنين مرقوم داشته‌اند:

[٢] ساواك بارها منزل حضرت امام را در قم محاصره مى‌كرد و ماهها و هفته‌ها از تردد افراد جلوگيرى مى‌كردند، ايشان سؤال كرده‌اند كه آيا بعد از ماه محرّم و صفر تردد آزاد مى‌شود يا خير؟ زيرا تنها اين جانب و دو نفر كارگر به نامهاى مشهدى رضا و ميرزا ناد على مى‌توانستيم تردد كنيم.

[٣] امام براى اينكه اگر محتواى نامه لو رفت مسئله‌اى براى من به وجود نيايد، اين موضوع را براى رد گم كردن مى‌نوشتند و اين مطلب بين من و ايشان دائماً تكرار مى‌شد؛ من هم مرتباً براى ايشان مى‌نوشتم كه در كارى دخالت ندارم. مثلًا در همين نامه ايشان نوشته‌اند: «احتياط كرده و نامه را امضا نكنيد» كه اين با «دخالت نكن» در نامه‌هاى قبل و بعدى به هيچ وجه نمى‌سازد.

[٤] اكثر قريب به اتفاق اين نامه‌ها مسائل مربوط به مبارزه بوده است. بنده و سايرين اجازه نسخه‌بردارى و فتوكپى از اين نامه‌ها را نداشتيم؛ چون حرام بود كه در پاكتها را باز كنيم؛ و متأسفانه گيرنده‌هاى اين نامه‌ها اكثراً آنها را محو مى‌كردند و يكى از با ارزش ترين اسناد مبارزه درباره دوره پانزده ساله تبعيد حضرت امام و كار مخفى ايشان بر روى علماى مبارز و مردم انقلابى ضد رژيم شاه از بين رفته است.