اجتماعات دوتايى، چهار تايى، صدتايى، ده تايى بايد مراقبت كرد: احترام كرد از بزرگان، احترام كرد از رفقا، احترام كرد از مؤمنين. لسان سوء، نعوذ باللَّه، نداشت؛ اشكال [و] مناقشه بيجا انسان نكند. اگر فرض بفرماييد شما در نظرتان يك كسى يك كارى انجام مى‌دهد يا انجام نمى‌دهد و ناگوار است در نظر شما، محمول به صحت است. نبايد انسان همين طور بدون اينكه توجه كند به مطلبى، يكوقت خداى نخواسته جسارت كند به يك مؤمنى، به يك مسْلمى، به يك طلبه‌اى، به يك اهل علمى، فضلًا از اينكه به يك عالِمى، فضلًا از اينكه به يك مرجعى. اينها [را] بايد مواظبت كرد؛ انسان بايد خودش را مواظبت كند؛ حفظ كند اين جهات را تا موفق بشود.

تهذيب در جوانى‌

شما بعدها يك مسئوليت بزرگى به عهده‌تان است. عالِم يك شهر بشويد، مسئوليت آن شهر را داريد؛ ان شاء اللَّه عالِم يك مملكت بشويد، مسئوليت آن مملكت را داريد؛ مرجع يك امت بشويد، مسئوليت آن امت را داريد. از حالا شالوده اين معنا را كه بتوانيد در آن وقت مسئوليت خودتان را و دين خودتان را ادا كنيد، از حالا بايد به فكر اين مطلب باشيد. بخواهيد كه خير، ما حالا درسمان را مى‌خوانيم و بعدها ان شاء اللَّه، بعد از اينكه پير شديم، ان شاء اللَّه وارد مى‌شويم در تهذيب اخلاق؛ اين امكان ندارد؛ امكان ندارد اين امر. اگر در جوانى انسان مهذب شد، شد. اگر در جوانى خداى نخواسته مهذب نشد، بسيار مشكل است كه در زمان كهولت و پيرى كه اراده ضعيف است و دشمن قوى، اراده انسان ضعيف مى‌شود و جنود ابليس در باطن انسان قوى، ممكن نيست ديگر آن وقت. اگر هم ممكن باشد بسيار مشكل است. از حالا به فكر باشيد؛ از جوانى به فكر باشيد. الآن هر قدمى كه شما برمى‌داريد رو به قبر است. هيچ، هيچ معطلى ندارد؛ هيچ اشكالى ندارد. هر دقيقه‌اى كه از عمر شريف شما مى‌گذرد، يك مقدارى به قبر و آنجايى كه از شما سؤالات خواهند كرد و همه مسئول خواهيد بود، داريد نزديك مى‌شويد. فكر اين مطلب را بكنيد كه قضيه نزديك شدن به مرگ است، و هيچ كس هم سند به شما نداده است كه صد و بيست سال عمر كنيد. صد و بيست ساله نداريم؛ ممكن است بيست و پنج‌