آشنایی با قرآن ط-صدرا - مطهری، مرتضی - الصفحة ١٤٢ - تفضّل خدا

بدیهایش را میپوشاند و به جایش خوبی میآورد.

پس دو مطلب است: یکی این که یک کار خوب که انسان میکند خدا آن را ده تا کار خوب حساب میکند. این، جنبه کمّیت کار است، یعنی لطف الهی بر کمّیتش میافزاید. یکی هم جنبه کیفیت کار است که انسان یک کار نیمه زیبا انجام میدهد، بعد میبیند خدا تمامْ زیبا به او تحویل میدهد.

اینها همه فرع بر این است که انسان به آن نور هدایتی که سراسر عالم را گرفته است روشن باشد، کور و تیره و گمراه نباشد. این معجزهها همه از همان روشنی ایمان و روشن بودن به مقصد اصلی خلقت پیدا میشود، لِیجْزِیهُمُ اللَّهُ احْسَنَ ما عَمِلوا که خدا به آنها پاداش بدهد به نیکوترین وجهی که عمل کردهاند. مقصود این است که آن عملی که انجام دادهاند، به حدّ احسنی که میشد آن را انجام دهند، آن طور به آنها پاداش میدهد. این آن عملی است که انجام داده و خواستهاند، وَ یزیدَهُمْ مِنْ فَضْلِهِ و به فضل خودش باز بر پاداش اضافه میکند.

وَ اللَّهُ یرْزُقُ مَنْ یشاءُ بِغَیرِ حِسابٍ خدا آن که را که بخواهد بدون حساب و بدون اندازه روزی میدهد. روزی فقط نان و آب نیست، همان فضل و رحمت الهی است.

خدا هر که را که بخواهد [روزی بیحساب میدهد.] البته خواستن خداوند از روی قرعهکشی و به گزاف نیست. خدا چه کسانی را میخواهد؟ همانهایی که خودش بیان کرده که مشیت او چگونه حکمفرماست.

دو آیه بعد را فقط اشاره میکنم و تفصیلش را جلسه آینده عرض میکنم.