گفتاري در باب صبر - الخامنئي، السيد علي - الصفحة ١٠٣ -           پيدايش روح شكست ناپذيرى
كه در آغاز دعوت , هر چه بيشتر مورد ايذاء و آزار و شكنجه ى طغيانگران قرار مى گرفتند پابرجاتر و فعال تر مى شدند , در همين نكته است .
آنان با پيش بينى تلخى ها و ناگوارى هاى اين راه و فراهم ساختن مايه ى وافرى از صبر , امكان شكست روحى را در خويشتن از بين برده و به موجوداتى سرسخت و شكست ناپذير تبديل شده بودند .
دشمنان و مخاصمانشان كه در موارد بسيارى از همه گونه امكانات برخوردار بودند خسته و درمانده مى شدند ولى اين بزرگمردان كه از همه ى آن امكانات محروم بودند همچنان مجدانه به كار و كوشش و مجاهدت خستگى ناپذير خود ادامه مى دادند .
متوكل عباسى , امپراطور مقتدر عباسى مى گفت( لقد اتعبنى ابن الرضا) ابن الرضا [١] مرا به ستوه آورد .
چگونه كسى مانند امام هادى عليه السلام كه بيشتر
[١]- ائمه ى سه گانه ى پس از امام هشتم عليه السلام تا امام يازدهم و بعضى ديگر از رجال اين خاندان در آن دوره به لقب( ابن الرضا) معروف بودند و در اين جمله , منظور امام هادى عليه السلام است .