گفتاري در باب صبر - الخامنئي، السيد علي - الصفحة ٧٦ - ٣ - صبر در برابر حوادث ناگوار ( مصيبت )
انسان صبور در مواجهه با مصائبى از اين قبيل , متانت روحى و شخصيت انسانى خود را از دست نداده , دست و پاى خود را در برابر حادثه گم نمى كند . مصيبت , او را دلمرده و افسرده و بى نشاط نمى سازد و پاى او را از حركت و تلاش در راه هدف اصلى و جدى زندگى اش باز نمى دارد .
اين صبر نيز از انواع پسنديده ى صبر است و چنانكه در حديث ديديم( : نيكو و شيوا است) ( حسن جميل ) .
اگر قرار باشد انسانى كه راهرو هدف و راه پيما بسوى جهتى است از هر حادثه ى ناگوار , ضربه ئى ببيند و بخشى از نشاط روحى خود را از دست بدهد , هرگز نمى توان انتظار داشت كه مايه و ذخيره ى روحى لازم را براى پيمودن اين راه بتواند حفظ كند .
مقاومت در برابر انگيزه هائى كه انسان را به ناشكيبائى در مقابل اين مصائب وادار مى سازد , عاملى است كه آن نشاط روحى را در وى محفوظ مى دارد و از هدر رفتن آن جلوگيرى مى كند از اين بالاتر آنكه خود اين مقاومت , تمرينى دشوار و سودمند است براى تقويت نيروى اراده و عزم آهنين در انسان , همان چيزى كه با نبودن آن , راه پيمائى دشوارى