گفتاري در باب صبر - الخامنئي، السيد علي - الصفحة ٣٣ - ميدانهاى صبر
صاحبمقامى كه براى حفظ زور و زر و مقام خود , در برابر دعوت حق ايستادگى و مقاومت مى كرد و يا گروهها و قشرهاى ديگرى كه هر يك به انگيزه ئى و از روى هوسى از پذيرش حق سرباز مى زدند ٠ فقط در نام و لغت صبر , با صابران راه حق شريكند و از آنجا كه مقاومت و استقامت آنان در راه تكامل انسان نبوده بلكه در جهت ضد تكامل بوده , و در برابر انگيزه هاى شر و فساد و انحطاط نبوده بلكه در برابر جلوه ها و درخشش هاى تكامل و تعالى انسانيت بوده , لذا داخل در مفهوم صبر به اصطلاح قرآن و حديث نيست .
پس ميدان واقعى صبر , ميدان تكامل انسان است .
آنجا كه آدمى براى هدف واقعى آفرينش , بسوى مقصد نهائى انسانيت يعنى كامل شدن , بنده ى واقعى خدا شدن , انرژى ها و استعدادهاى نهان انسانى را به ظهور رسانيدن . . . در حركت و تلاش است , جاى صبر است .
آنجا است كه بايد در برابر هر انگيزه ئى و عاملى كه مانع پيشرفت او مى شود و او را از سير و حركت و كوشش و تلاش باز مى دارد مقاومت كند . چه اين عامل از درون وجود او بجوشد : تنبلى , خودپرستى , لذت و راحت طلبى , حرص ,