مديريت و فرماندهى در اسلام - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٧٥ - شرايط فرماندهان ردههاى بالاى سپاه و لشگر

شرايط فرماندهان رده‌هاى بالاى سپاه و لشگر

امير مؤمنان على عليه السلام در همان فرمان درباره رده‌هاى بالاى فرماندهان سپاه و لشكر كه در حقيقت همطراز مديران كل و وزراء هستند، شرايط بيشتر و سنگين‌ترى بيان مى‌فرمايد؛ آنجا كه مى‌گويد:

«وَلْيَكُنْ آثَرُ رُؤُوسِ جُنْدِكَ عِنْدَكَ مَنْ واساهُمْ فى‌ مَعُونَتِهِ، وَأَفْضَلَ عَلَيْهِمْ مِنْ جِدَتِهِ، بِما يَسَعُهُمْ وَيَسَعُ مِنْ وَرائَهُمْ مِنْ خُلُوفِ أَهْليهِمْ، حَتَّى يَكُونَ هَمُّهُمْ هَمّاً واحِداً فى‌ جِهادِ الْعَدُوِّ فَإِنَّ عَطْفَكَ عَلَيْهِمْ يَعْطِفُ قُلُوبَهُمْ عَلَيْكَ؛

در رده‌هاى بالاى فرماندهى لشكر تو بايد كسانى باشند كه در كمك به لشكريان بيش از همه مواسات كنند؛ و از امكانات موجود بيشتر به نفرات خود برسند، تا آنجا كه هم نفرات لشكر و هم كسانى كه تحت تكفّل آنها هستند اداره شوند؛ به گونه‌اى كه همگى تنها به يك چيز بينديشند: به جهاد و پيكار با دشمن! بدان! هر قدر بيشتر به آنها محبّت و مهربانى كنى، قلوب آنان بيشتر به تو متوجّه خواهدشد و همبستگى عميقتر مى‌گردد (و يكى از مهمترين عوامل پيروزى در مبارزه با دشمنان همبستگى ميان نفرات لشكر است از يك سو و پيوند قلبى آنها با فرمانده از سوى ديگر!)» [١]

[١]- نهج البلاغه، نامه شماره ٥٣.