مديريت و فرماندهى در اسلام - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٣٣ - ١- ايمان به هدف

هنگامى كه آتش جنگ شعله‌ور مى‌شد، ما به پيامبر صلى الله عليه و آله و سلم پناه مى‌برديم: و او از همه به دشمن نزديكتر بود!» [١]

مورّخان اعم از تاريخ نويسان مسلمان و غير مسلمان، از ايستادگى عجيب محمّد صلى الله عليه و آله و سلم در برابر حوادث مشكل، و انبوه مصائبى كه براى او در مسير دعوتش رخ مى‌داد، ستايش كرده و اعتراف دارند كه اين ايثار و فداكارى نشانه ايمان عميق او به مكتبش بوده است.

ايمان پيامبر صلى الله عليه و آله و سلم به هدف و رسالتش تا آن پايه بود كه گاه از عدم پذيرش مردم آنچنان متأثّر مى‌شد كه مى‌خواست جان عزيزش را از دست بدهد. قرآن مجيد در مقام دلدارى او مى‌گويد:

«لَعَلَّكَ باخِعٌ نَفْسَكَ عَلى‌ آثارِهِمْ إِنْ لَمْ يُؤْمِنُوا بِهذَا الْحَديثِ أَسَفاً؛ گويا مى‌خواهى به خاطر اعمال آنان، خود را از غم و اندوه هلاك كنى اگر به اين گفتار ايمان نياورند!» [٢]

در احاديث اسلامى آمده است كه پيامبر صلى الله عليه و آله و سلم به قدرى عبادت كرد كه پاهاى مباركش متورّم شد تا آنجا كه قرآن بر او نازل گشت و چنين گفت:

«ما أَنْزَلْنا عَلَيْكَ الْقُرْآنَ لِتَشْقى؛ ما قرآن را بر تو نازل نكرديم كه خود را به زحمت بيفكنى!» [٣]

اينها همه نشان مى‌دهد كه اين مدير و فرمانده بزرگ عالم بشريّت تا چه حد به مكتبش ايمان داشت؛ ايمانى كه در تمام اعمالش پرتو افكن بود و در عمق جانش نفوذ كرده، و به تمام اعمالش جهت مى‌داد. همين ايمان عميق بود كه به دعوت او جاذبه مخصوصى مى‌داد.

[١]- نهج البلاغه، غرائب كلام، شماره ٩.

[٢]- سوره كهف، آيه ٦.

[٣]- سوره طه، آيه ٢.