احكام خانواده - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٤١٧ - طلاق خُلْع

جواب: طلاق مزبور در هر حال محكوم به صحّت است زيرا ادّعاى شوهر در مورد مواقعه قبل از طلاق در فرض مسأله پذيرفته نيست و به اعتراف خود او ظاهر حال شهود، عدالت بوده و ما مأمور به باطن نيستيم، بنابر اين طلاق اشكالى ندارد مگر اين كه با دليل شرعى ادّعاى خود را ثابت كند.

سؤال ٩٥٦. اگر مردى زنى را به طلاق خلعى دوم مطلّقه كند، ليكن قبل از انقضاى عدّه، زن به بذلش رجوع كند امّا زوج مى‌گويد: من رجوع مى‌كنم به شرط آن‌كه اكنون كه به قرء دوم رسيدى تو را صيغه مى‌كنم و به عقد انقطاعى در مى‌آورم و همين عمل هم انجام شد، امّا باز اختلاف شروع شد و آنها بر بذل مدّت توافق كردند و احتياطاً طلاق نيز جارى شد. اكنون بيان فرماييد:

الف) آيا اين زن بايد سه ماه عدّه طلاق نگهدارد و يا عدّه ٤٥ روزه عقد انقطاعى نگهدارد؟

جواب: احتياط اين است كه عدّه طلاق نگهدارد.

ب) آيا بذل مدّت صحيح است يا طلاق سوم؟

جواب: از جواب بالا معلوم شد.

ج) چنانچه بذل مدّت صحيح باشد آيا مجدّدا مى‌تواند صيغه كند و يا محلّل لازم است؟

جواب: احتياط آن است كه بدون محلّل ازدواج نكند.

سؤال ٩٥٧. آيا طلاق خلع بدون گرفتن مال از زن صحيح است؟

جواب: صحيح نيست.

سؤال ٩٥٨. زنى براى شوهرش چنين مى‌نويسد: «مهرم را مى‌بخشم و آنچه از شما گرفته‌ام پس مى‌دهم و هرآنچه داده‌ام را مى‌بخشم، به شرط اين كه مرا طلاق دهى» شوهر در جواب گفته است: «به اين درخواست با شرايط فوق موافقت مى‌كنم» حال سؤال اين است كه: