احكام خانواده - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٤٦ - كليات و شرايط لازم در عقد ازدواج

كه آن را شبيه به عبادات مى‌كند كه جنبه توقيفى دارد.

سؤال ٣٦٥. بعضى از سردفتران ازدواج به گمان اين كه چون لفظ «انكحت و زوّجت» گاهى بنفسه وگاهى به حروف «مِن» و «باء» متعدّى مى‌شود، در جواب «أنكحت موكلتى فلانه من موكلك فلان» اين طور مى‌خوانند «قبلت النكاح من موكلى، و يا قبلت التزويج بموكلى» با اين كه به آنها تذكر داده مى‌شود كه اين عبارت غلط است و بايد گفته شود «قبلت النكاح يا قبلت التزويج لموكلى» باز به اشتباه خود ادامه مى‌دهند. خواهشمند است مرقوم فرماييد در صورت غلط بودن چنين صيغه‌اى، آيا عقد صحيح است؟

جواب: اجراى عقد با صيغه مزبور اشكالى ندارد؛ هرچند بهتر است كه صيغه بطور صحيح‌تر، طبق موازين ادبيات عرب خوانده شود.

سؤال ٣٦٦. آيا عقد نكاح دائم، الفاظ معينى دارد، يا با هر لفظى كه معنا و مفهوم آن را برساند جارى مى‌شود؟

جواب: عقد را با هر عبارتى كه مفهوم آن را به وضوح برساند مى‌توان جارى نمود؛ ولى اگر انسان به عربى آشنا باشد، احتياط آن است كه صيغه را عربى بخواند.

سؤال ٣٦٧. در اجراى صيغه عقد دائم، زوج بايد مقدّم شود، يا زوجه؟

جواب: تفاوتى نمى‌كند؛ ولى تقدّم زوجه بهتر است.

سؤال ٣٦٨. «نَكحَ» در لغت چندين معنا دارد، و از الفاظ مشتركه است. هنگام قصد انشاء، كدام معنا را بايد قصد كنيم؟ در حالى كه «به زنىِ دائمى دادم ...» از معانى لغويه آن نيست؟

جواب: معناى مشهور نكاح همان عقد ازدواج است؛ و اگر زمان خاصّى در آن قيد نشود، ظهور در عقد دائم دارد.

سؤال ٣٦٩. نكاح دائم چند ركن دارد؟ آيا صداق نيز از اركان آن است؟