كليات مفاتيح نوين - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٤ - ١- سوره يس

لَايَرْجِعُونَ ٣١ وَإِن كُلٌّ لَّمَّا جَمِيعٌ لَّدَيْنَا مُحْضَرُونَ ٣٢ وَءَايَةٌ لَّهُمُ الْأَرْضُ‌

باز نمى‌گردند (و زنده نمى‌شوند)؟! (٣١) و همه آنان (روز قيامت) نزد ما احضار مى‌شوند. (٣٢) و زمين مرده براى‌

الْمَيْتَةُ أَحْيَيْنهَا وَأَخْرَجْنَا مِنْهَا حَبّاً فَمِنْهُ يَأْكُلُونَ ٣٣ وَجَعَلْنَا فِيهَا جَنتٍ‌

آنها نشانه‌اى (از عظمت خدا) است كه ما آن را زنده كرديم و دانه (هاى غذايى) از آن خارج ساختيم كه از آن مى‌خورند؛ (٣٣) و در آن باغهايى از

مِّن نَّخِيلٍ وَأَعْنبٍ وَفَجَّرْنَا فِيهَا مِنَ الْعُيُونِ ٣٤ لِيَأْكُلُوا مِن ثَمَرِهِ وَمَا

نخلها و انگورها قرار داديم و چشمه‌هايى در آن جارى ساختيم، (٣٤) تا از ميوه آن بخورند در حالى كه با

عَمِلَتْهُ أَيْدِيهِمْ أَفَلَا يَشْكُرُونَ ٣٥ سُبْحنَ الَّذِى خَلَقَ الْأَزْوجَ كُلَّهَا مِمَّا

دست خود آن را به عمل نياورده‌اند. آيا شكر (خدا را) به جا نمى‌آورند؟! (٣٥) منزّه است كسى كه تمام زوجها را آفريد، از

تُنْبِتُ الْأَرْضُ وَ مِنْ أَنفُسِهِمْ وَ مِمَّا لَايَعْلَمُونَ ٣٦ وَءَايَةٌ لَّهُمُ الَّيْلُ نَسْلَخُ‌

آنچه زمين مى‌روياند، و از خودشان، و از آنچه نمى‌دانند. (٣٦) شب (نيز) براى آنها نشانه‌اى است (از عظمت خدا)؛ ما روز را از آن‌

مِنْهُ النَّهَارَ فَإِذَا هُم مُّظْلِمُونَ ٣٧ وَالشَّمْسُ تَجْرِى لِمُسْتَقَرٍّ لَّهَا ذلِكَ تَقْدِيرُ

برمى‌گيريم، در اين هنگام آنان در تاريكى فرو مى‌روند. (٣٧) و خورشيد (نيز براى آنها آيتى است) كه پيوسته به سوى قرارگاهش در حركت است؛ اين تقدير خداوند

الْعَزِيزِ الْعَلِيمِ ٣٨ وَالْقَمَرَ قَدَّرْنهُ مَنَازِلَ حَتَّى‌ عَادَ كَالْعُرْجُونِ الْقَدِيمِ ٣٩

توانا و داناست. (٣٨) و براى ماه منزلگاههايى قرار داديم، (و هنگامى كه اين منازل را طى كرد) سرانجام بصورت شاخه كهنه (قوسى شكل و زرد رنگ) خرما درمى‌آيد. (٣٩)

لَاالشَّمْسُ يَنبَغِى لَهَا أَن تُدْرِكَ الْقَمَرَ وَلَا الَّيْلُ سَابِقُ النَّهَارِ وَكُلٌّ فِى فَلَكٍ‌

نه خورشيد را سزاست كه به ماه رسد، و نه شب بر روز پيشى مى‌گيرد؛ و هر يك در مسير خود

يَسْبَحُونَ ٤٠ وَءَايَةٌ لَّهُمْ أَنَّا حَمَلْنَا ذُرِّيَّتَهُمْ فِى الْفُلْكِ الْمَشْحُونِ ٤١ وَخَلَقْنَا

شناورند. (٤٠) نشانه‌اى (ديگر از عظمت پروردگار) براى آنان اين است كه ما فرزندانشان را در كشتيهايى پر (از وسايل و بارها) حمل كرديم. (٤١) و براى‌

لَهُم مِّن مِّثْلِهِ مَا يَرْكَبُونَ ٤٢ وَإِن نَّشَأْ نُغْرِقْهُمْ فَلَا صَرِيخَ لَهُمْ وَلَا هُمْ‌

آنها مركبهاى (ديگرى) همانند آن آفريديم. (٤٢) و اگر بخواهيم آنها را غرق مى‌كنيم بطورى كه نه فريادرسى داشته باشند

يُنقَذُونَ ٤٣ إِلَّا رَحْمَةً مِّنَّا وَمَتعاً إِلَى‌ حِينٍ ٤٤ وَإِذَا قِيلَ لَهُمُ اتَّقُوا مَا بَيْنَ‌

و نه نجات داده شوند. (٤٣) مگر اين‌كه رحمت ما (شامل حالشان شود)، و تا زمان معيّنى (از اين زندگى) بهره گيرند. (٤٤) و هر گاه به آنها گفته شود: «از آنچه‌

أَيْدِيكُمْ وَمَا خَلْفَكُمْ لَعَلَّكُمْ تُرْحَمُونَ ٤٥ وَمَاتَأْتِيهِم مِّنْ ءَايَةٍ مِّنْ ءَايتِ‌

پيش رو و پشت سر شماست (از عذاب دنيا و آخرت) بپرهيزيد تا مشمول رحمت الهى شويد.» (اعتنا نمى‌كنند). (٤٥) و هيچ آيه‌اى‌از آيات پروردگارشان براى آنها نمى‌آيد

رَبِّهِمْ إِلَّا كَانُوا عَنْهَا مُعْرِضِينَ ٤٦ وَإِذَا قِيلَ لَهُمْ أَنفِقُوا مِمَّا رَزَقَكُمُ اللَّهُ قَالَ‌

مگر اين‌كه از آن روى‌گردان مى‌شوند. (٤٦) و هنگامى كه به آنان گفته شود: «از آنچه خدا به شما روزى كرده انفاق كنيد.»، كافران‌